Huis, tuin en keuken

Maar daar wrong de schoen. Toen we begonnen was dat woord enkel synoniem voor technologische innovatie en professoren in witte overjas. Terwijl wij net zoveel mogelijk mensen, bedrijven en overheden goesting wilden doen krijgen om te ondernemen en te innoveren. Dus kozen we voor ‘creativiteit‘ als vlag en probeerden we met initiatieven zoals De Bedenkers op televisie, Flanders DC Fellows voor de klas en GPS brainstorms in bedrijven de innovatiegedachte zelfs in huis, tuin en keuken ingang te doen vinden. Met resultaat tot in Amerika want dinsdag stonden De Bedenkers en de speculoospasta zelfs in de New York Times.

Containerbegrip

Vandaag moeten we opletten dat innovatie niet zo’n groot containerbegrip wordt dat het niets meer betekent. En dus moeten we onze woordenschat verfijnen en spreken over business model innovatie zoals Ikea of Ryanair. Procesinnovatie zoals Toyota dat aan de lopende band doet. Of marketinginnovatie zoals Bru het ooit voordeed. En verder kijken. Naar hoe de ervaringseconomie ons leven zal veranderen. En hoe de creatieve industrie de traditionele kan versterken. Een wc borstel van Philippe Starck gaat voor 14 keer de prijs van een Vietnamese over de toonbank. Daar ligt onze unieke toegevoegde waarde en onze toekomst als regio van het beeldverhaal, mode en design.

John Cleese

Ik ga de memorabele momenten missen zoals op die eerste dag in een kaal Leuvens lokaal met een oude schoolbank, zonder telefoon, potlood of papier maar wel met grote dromen in de boekentas. Of toen ik op ons eerste Creativity World Forum voor 1.200 gasten mocht aankondigen dat onze hoofdspreker, de heer John Cleese, die ochtend had afgebeld en de zaal in lachen uitbarstte omdat ze het een goede grap vonden. Behalve dat het echt was. Of toen Cleese het twee jaar later goed maakte, en hij vond dat ik er wat jong uitzag en en plein public vroeg: “Did they let you out of school this morning?” Memorabel. Net zoals onderhandelen met de Chinezen over de organisatie van ons roterend Forum of het live gaan van onze eerste website.

Enthousiasme

Maar wat ik echt zal missen is enthousiasme van die duizenden Vlamingen die we hebben aangestoken om uit hun kot te komen en te ondernemen. Het mooiste compliment vond ik, was onze doorlichting waaruit bleek dat we efficiënt werken maar vooral dat duizenden bedrijven Flanders DC “noodzakelijk achten voor hun bedrijfsvoering en innovatie”. Dat is de verdienste van een sterk team dat elke dag opnieuw paraat staat om u te helpen met innoveren en ondernemen.

Lorin Parys was voorzitter van Flanders DC. Hij schrijft deze column in eigen naam voor De Standaard.

Gerelateerde artikels

• Geen andere gelijkaardige berichten

Pyschiatrische hulp

Gaëtan is van beroep koorleider bij de Vlaamse Opera. En op het kraken van de ‘sleutel‘ – de methode die belspelbedrijven gebruiken om u op te lichten – spendeerde de ondernemende Vlaming zo maar eventjes anderhalf jaar. Dat is pure passie en maniakale verbetenheid. En een beetje gestoord. Eigenschappen die ook echte ondernemers niet vreemd zijn. Je hoort wel eens dat je een kleine slag van de molen moet hebben om in ons land ondernemer te willen worden. Nu blijkt uit een nieuw boek dat het ook klopt. Niet omdat de overheid het ondernemende mensen zo lastig maakt. Wel omdat succesvolle ondernemers veel symptomen vertonen die lijken op die van mensen die echt wat psychiatrische hulp kunnen gebruiken.

Hypomanie

In het boek “The Hypomanic Edge” wordt uit de doeken gedaan dat hypomanie een manie is zonder psychotische symptomen. En dat net veel ondernemers hypomanisch zijn. Het internet beschrijft de conditie van mensen die aan hypomanie lijden als energiek, euforisch, overlopend met nieuwe ideeën, en soms hoogst zeker en charismatisch: “In tegenstelling tot volslagen manie, zijn hypomanie lijders voldoende geschikt voor coherente gedachte en actie om aan dagelijkse activiteiten deel te nemen.”

Ratio uit het raam

Zo gek is het trouwens niet dat een goed ondernemer een beetje gek moet zijn. Als je op een idee broedt moet je de ratio uit het raam slingeren. Iedereen die al wel eens een innovatief bedrijf heeft opgericht, weet dat vroeg of laat – en in Vlaanderen eerder vroeg dan laat – iemand je komt vertellen dat je krankzinnig bent. Dat er miljarden mensen op de planeet leven en dat de kans dat niemand anders al eerder met jouw idee op de proppen is gekomen statistisch nihil is. En dat je bij de spoorwegen ten minste weet om hoe laat je thuis bent.

Meer ruimte voor gekheid

En toch worden er elke week bedrijfjes geboren en komen ondernemers met nieuwe ideeën op de proppen. Jan Kriekels is een mooi voorbeeld van een gezellig gestoorde ondernemer die de verwarmingstoestellen van Jaga naar een nieuw heelal schiet. Net zoals Simon Dewulf van Creax met zijn innovatiebedrijf. Of Kamagurka die zijn zaakjes mooi voor elkaar heeft. We hebben dus meer ruimte voor gekheid nodig en minder argwaan tegenover non-conformisme. Het zou ons land kleuren en de economie doen opbeuren. Sommige durfkapitaalfondsen hebben zelfs testen ontwikkeld om de echte gekken van de gewone gekken te scheiden. Eentje die ook de gewone mafkezen uit het proces gooit hebben ze niet, anders zouden er geen goede ideeën en personen om in te investeren overschieten.

Gerelateerde artikels

• Geen andere gelijkaardige berichten

Niet zo groen als u denkt

De nieuwe groene voertuigen zijn dus dé toekomst voor autobouwers want goed voor het milieu en niet afhankelijk van fossiele brandstof. Althans, dat is de gangbare wijsheid. Elk land, elke regio en elke constructeur heeft ondertussen het licht gezien en wil graag een groene auto op de markt brengen. Niemand wil die autoboot missen. Het enige probleem? Een elektrische auto is lang niet zo groen als iedereen ons wil doen geloven. De uitstoot van een puur elektrisch voertuig is nul. Dat klopt. Maar er zijn ook een aantal problemen.

Elektriciteit tanken

Probleem één is dat zo’n auto uiteraard elektriciteit moet tanken. En in België wordt maar 6% van die elektriciteit opgewekt door hernieuwbare energie. Iets meer dan de helft komt uit kernenergie en de rest is voor rekening van fossiele brandstoffen. Kort door de bocht gesteld, vervuilt een elektrische auto die op elektriciteit uit fossiele brandstoffen rijdt meer dan een benzinewagen. Want in dat geval wordt de fossiele brandstof gewoon elders verbrand, omgezet in elektriciteit en vervolgens in je wagen gepompt. Je had die brandstof dan beter meteen getankt, want zo krijg je veel meer kilometers uit een liter fossiele brandstof. En dat is pakken beter voor het milieu.

Lithium batterij

Bij ons wordt gelukkig de helft van onze energie in kerncentrales opgewekt. Maar al wie zich graag groen noemt, wil die liever dicht. Tja. In een interessant stukje gisteren in Nieuwe Feiten op Radio 1 bleek bovendien dat de productie van een benzine of dieselwagen momenteel ook stukken milieuvriendelijker is dan het vervaardigen van een elektrische wagen. En dat is meteen probleem nummer twee. Neem nu de batterij die zo’n auto nodig heeft. Het lithium daarvoor komt vaak uit conflictgebieden en niemand wordt echt vrolijk van wat er op batterijkerkhoven gebeurt.

Mijn auto, mijn vrijheid

En probleem nummer drie is dat onze elektrische auto’s voorlopig ook niet echt gebruiksvriendelijk zijn. De leuze, “mijn auto, mijn vrijheid” is niet van toepassing op de huidige, puur elektrische vloot. Na 180 kilometer is de batterij plat en moet ie aan een paar uur aan het infuus. En naar oplaadpunten blijft het in Vlaanderen speuren met een vergrootglas.

Globale aanpak

De elektrische auto zal pas een echte innovatie zijn als we hem hetzelfde gebruiksgemak kunnen geven als een andere auto, als we met een nieuw soort batterij op de proppen komen en onze elektriciteitsvoorziening groener maken. We hebben dus een globale aanpak nodig. Benieuwd of wij of de Chinezen het eerst met een echte groene elektrische auto aan de startmeet staan.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC. Hij schrijft deze column in eigen naam voor De Standaard.

Gerelateerde artikels

• Materialen en duurzame ontwikkeling II: Materialen verkregen uit omgevormde, hernieuwbare rijkdommen
• Materialen en duurzame ontwikkeling I: Materialen verkregen uit plantaardige rijkdommen
• Energievreters beperken
• Creatief bedrijfsmodel voor wittere tanden
• Betalend parkeren krijgt een nieuwe dimensie

Vergeet de top

Mijn punt? Vergeet uw focus op de top. Verdiep u in de bodem van de markt. Een hoop multinationale bedrijven die vandaag het mooie weer maken, investeren allemaal in de bodem van de inkomenspiramide. Dat is zowat het omgekeerde van “the long tail”, de strategie die zegt dat ondernemers sloten geld kunnen verdienen door zich te richten op heel kleine niches. Want in de basis van de piramide wonen vier miljard mensen. En al verdienen die maar 2 dollar per dag, de markt is 14 triljoen dollar waard volgens C.K. Prahalad én vormt een onuitputtelijke bron van innovatie.

Armoede de wereld uit helpen

Het interessante aan dit verhaal is dat het niet enkel om de marktopportuniteit draait. Want als vernuftig ondernemer kan je mooi je brood verdienen. En helpen om het armoedeprobleem uit de wereld te helpen. Armoede ontstaat immers niet omdat er voedsel is om de wereldbevolking eten te geven, maar wel omdat een groot deel van die bevolking geen geld heeft om rijst te kopen.
Makkelijk is zo’n strategie als ondernemer niet. Eerst moet je bedrijf de mentale omslag maken en de armen van vandaag als volwaardige consumenten beschouwen met eigen noden en vragen. Daarna moet je specifieke producten en diensten ontwikkelen. En moet je uiteraard bereid zijn niet-westerse businessmodellen toe te passen en lokaal te partneren.

Ondernemers helpen

De kansen zijn gigantisch als je armoede met een ondernemersbril bekijkt. Zo liet een recent VN rapport zien dat inwoners van sloppenwijken in Mumbai 1.2 keer zoveel voor rijst betalen, tien keer meer voor medicijnen en 3.5 keer meer voor water ophoesten dan mensen uit de middenklasse die aan de andere kant van de stad wonen. Een slim bedrijf vindt dan een manier om dezelfde producten tegen een betere prijs aan die enorme markt aan te bieden.

Naaimachine

Eigenlijk is het fenomeen niet nieuw. Naaimachine producent Singer verkocht honderd jaar geleden machines voor 100 dollar. Die waren veel te duur voor hun arme klanten. Met de uitvinding vaneen afbetalingsplan voor 5 dollar per maand, werd het bedrijf de eerste Amerikaanse multinational. Net zoals Hindustan Lever goed op weg is dat te worden. Het bedrijf maakt producten voor persoonlijke verzorging in Indië en heeft 80 fabrieken, 140 kmo’s als toeleveranciers die 40.000 mensen aan het werk zetten, 12.000 groothandels, 300.000 winkeleigenaars en 1.5 miljoen verkopers die voor hen werken.

Of hoe armoede ondernemerschap en innovatie aanwakkert. Als we het willen zien.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC. Hij schrijft deze column in eigen naam voor De Standaard.

Gerelateerde artikels

• Intrapreneurial boot camp voor KMO’s
• We moeten meer durven falen
• Creativiteit: onze nieuwe grondstof?
• Stel je kandidaat voor de Creativity Class!
• Flanders DC zoekt kennispartners/kenniscentrum

Big Willy

Als de Britten het pas zien zitten nadat Big Willy eindelijk ‘I do’ wil zeggen, dan zitten wij pas echt met een probleem. Vooreerst omdat er zich bij ons een acuut gebrek aan huwbare royals met allure voordoet. Ten tweede omdat wij, wel euh, nooit een imperium geweest zijn. Waar moeten we vandaag dan trots op zijn nu Expo ’58 al 52 jaar achter ons ligt?

Friet

Die vraag houdt me al enige tijd in de ban en ik stel ze dan ook te pas en te onpas. Hier is hoe het doorsnee antwoordpatroon zich afspeelt. Eerst volgt er een lange stilte. Vervolgens komt zowat elk van de ondervraagden uit bij onze keuken. Als ik aansluitend aandraag dat het iets anders moet zijn dan ‘beer, chocolates and fries‘ volgt een tweede en diepere reflectieronde. Met als recurrent resultaat: Kim Clijsters en Justine Henin. En die tellen ook niet. Niet omdat we daar niet trots op mogen zijn, wel omdat we daar als land weinig verdienste aan hebben. Ze zijn immers niet het product van een lang volgehouden investering in topsport of tennis. Moeilijk dus. Dan maar aan een paar buitenlanders gevraagd. Zelfde patroon. Lange stilte en dan het obligate ‘beer, chocolates and fries’ als antwoord. Om na diepere reflectie te eindigen met: ‘You guys have a real problem with your brand.’ Vertel het ons.

Vijf suggesties

Wat wil het over ons zeggen als wij een antwoord schuldig blijven op de eenvoudige vraag waar wij echt trots op zijn als land of als regio? Als we zelf niet weten waar we fier op zijn, kunnen we dat in ieder geval ook niet verkopen in het steeds groter wordende buitenland. En dat zadelt ons op met een gigantisch probleem. Daarom hierbij vijf suggesties om in te investeren en trots mee te creëren.

• De eerste is onze onderschatte creatieve industrie. Waarom pakken wij op handelsmissies niet uit met onze muziekfestivals, onze muzikanten en onze podiumbouwers bijvoorbeeld? Of waarom ondersteunen we de modeindustrie niet gerichter voor export, of leveren we geen extra inspanning voor design van eigen bodem? Daar zouden we allemaal trots op kunnen zijn.

• Een tweede reden om fier te zijn op wie we zijn, is onze excellente gezondheidszorg.
• Drie is ons prima onderwijs, dat ons behoorlijk goed opgeleid maakt maar nog veel internationaler kan.
• Vier is ons talent om internationale managers te kweken zoals de Belgen aan het hoofd van de EU, het Olympisch Comité, het Internationaal Strafhof of bedrijven zoals Nestlé en Heineken.
• En als laatste troef moeten we ons gevoel voor surrealisme uitspelen. Niemand anders is zo flexibel en zelfrelativerend als de mensen die in dit land moeten leven met drie officiële talen, zeven parlementen en een plassende peuter als nationaal symbool.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC. Hij schrijft deze column in eigen naam voor De Standaard.

Gerelateerde artikels

• Match Making Portal voor de creatieve industrie
• The Belgians are coming
• Innovatie under your skin
• Ondernemen in de creatieve sector
• Not just another serious game

Vrouwelijke conferentie

Gisteren vond toevallig ook het Flanders DC Creativity Forum plaats met enkel vrouwen op het podium, Marc Reynebeau niet te na gesproken. Een mooie illustratie van hoe ver we op korte tijd gekomen zijn is dat het geen conferentie was over vrouwen of enkel voor vrouwen maar gewoon over hoe je creativiteit en innovatie stimuleert, gebracht dóór vrouwen. De keuze was bewust, want onbewust vinden we elk jaar meer mannen dan vrouwen om op onze events te komen spreken en daar wilden we wat aan doen. Alhoewel elk van de sprekers van de vrouwelijke kunne was, waren de contrasten niet van de lucht. Zoals zuster Jeanne Devos, die net voor Christie Hefner van Playboy sprak over het uitroeien van armoede door sociale innovatie.

Ironie

Of de ironie dat twee sterke dames, Randi Zuckerberg en Christie Hefner, net veel te danken hebben aan de mannen in hun familie. Randi is marketingdirecteur van Facebook, dat werd opgericht door haar broer Mark. En Christie trad in de voetsporen van haar ondernemende vader. Maar dat gaf, volgens de voormalige bestuurder van de New York Stock Exchange, een vertekend beeld want er werken nu meer mensen in bedrijven die door vrouwen werden opgericht dan in alle Fortune 500-ondernemingen samen. En dat illustreert mooi de opmars waar vrouwen aan bezig zijn.

Vrouwen grijpen de economische macht

Het aantal vrouwelijke ondernemers groeit nu drie keer zo snel als het aantal mannelijke bedrijfsoprichters. Toch krijgen ze maar twee procent van het beschikbare durfkapitaal. Vrouwen zijn vandaag eigenaar van 40% van alle ondernemingen en één op de vijf bedrijven in de Verenigde Staten met een omzet van meer dan 1 miljoen dollar wordt geleid door een vrouw. Bij ons groeit het aantal ondernemende vrouwen ook, al zitten wij nog maar net aan het Europese gemiddelde. Maar één ding staat vast, economisch grijpen vrouwen steeds meer de macht.

Visionaire vrouwen

Uit onderzoek blijkt dat vrouwen over net die kwaliteiten beschikken die steeds belangrijker worden in onze economie. Een meerderheid van de vrouwelijke ondernemers blijkt ‘visionair‘: creatief, rusteloos, niet gemakkelijk tevreden en met een neiging om het systeem in twijfel te trekken. Terwijl wij mannen eerder praktisch, factueel en realistisch zijn, zonder te focussen op relaties.

Anomalie

Moeten mannen dan vrezen dat vrouwen het zaakje overnemen? Eerlijk gezegd is dat waarschijnlijk een typisch mannelijke vraag. De wereld zal er morgen anders en vrouwelijker uitzien. Maar goed ook, want creativiteit en innovatie ontstaan pas echt als we onze verschillen bundelen. En dan wordt een puur vrouwelijke conferentie net zo’n anomalie als een seminarie met enkel mannelijke sprekers.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC. Hij schrijft deze column in eigen naam voor De Standaard.

Gerelateerde artikels

• Creativity Forum: wist je dat…
• Playboy, na de artikels nu ook de sprekers
• Randi Zuckerberg @ Creativity Forum
• Creativity Forum: live
• Imagine all the people, co-creating for one day.

Stevie Wonder

Op zijn vijftiende schreef hij zijn eerste computerprogramma, voor IBM. Sinds de jaren zeventig is Stevie Wonder één van zijn beste vrienden. Wonder was de eerste klant voor de Kurzweill Reading Machine, een uitvinding die tekst voorleest. Hij startte tientallen succesvolle bedrijven, vond tussendoor een nieuwe generatie synthesizers uit, ontwikkelde een spraakherkenningstechnologie die effectief werkt en kwam op de proppen met een van de eerste scanners. De man heeft vijftien eredoctoraten, staat op 8 in een lijstje met top ondernemers en wordt in één adem met Thomas Edison genoemd.

Moore’s Law

De Amerikaan van Oostenrijkse afkomst baseert zich voor zijn werk op Moore’s Law. De wet die zegt dat innovatie in computer technologie niet lineair maar exponentieel groeit. Omdat andere disciplines zich in belangrijke mate op computer technologie baseren, zetten ook andere wetenschappen exponentiële stappen vooruit. Die exponentiële vooruitgang doet Kurzweill voorspellen dat mensen nog voor 2050 hun leven gevoelig zullen verlengen én hun levenskwaliteit verhogen. Oh, en volgens de wetenschapper, worden computers slimmer dan mensen en zullen ze ook morele afwegingen kunnen maken. Dit alles leidt binnen afzienbare tijd tot computers die meer op mensen gaan lijken en mensen die meer op computers gaan lijken.

150 pillen

Science fiction of echt, Kurzweill gelooft er zelf in. Hij neemt 150 pillen per dag om zo lang mogelijk in leven te blijven. Als hij nog tien jaar leeft, zo redeneert hij, kan hij het moment meemaken waarop biotechnologie in staat zal zijn om mini-computers in onze bloedsomloop te brengen die bijvoorbeeld kanker opsporen en aanpakken. De volgende stap is de ontwikkeling van de nodige kennis om een computertje in onze hersenen in te planten. Dat kan nu al, maar voorlopig is het ding is zo groot als een erwt. In 2030 wordt die computer zo groot als een bloedcel. En binnen 25 jaar is die technologie 100.000 keer kleiner en een miljard keer effectiever. Volgens Moore’s Law. En dan kunnen onze hersenen verbonden worden met het internet en kunnen we bijvoorbeeld ons geheugen uitbreiden en de software, die onze genen zijn, updaten. Niet-biologische intelligentie wordt dan belangrijker dan biologische. Zonder dat we het beseffen, is dat vandaag al vaak zo. Elke keer dat we Google gebruiken, voeren computers commando’s uit die geen mens op zijn eentje klaart.

Bizar maar waar?

Wat Kurzweill vertelt klinkt misschien bizar, maar geef toe, als iemand u in pakweg 1988 had verteld dat elk kind een dikke twintig jaar later met een mobieltje zou rondlopen met daarop het wereldwijde internet, had u misschien ook enkele malen de top van uw wijsvinger naar uw slaap gebracht. Ik houd wel van dit soort genieën. Half gek en half geniaal. Half wetenschapper en half ondernemer. Misschien vindt Kurzweill binnenkort een methode om zijn genen te repliceren, het zou geen kwaad kunnen ons als testregio te registreren.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC. Hij schrijft deze column in eigen naam voor De Standaard.

Gerelateerde artikels

• Lessen van Eastman Kodak
• Natuurlijk (kunst)licht maakt productiever
• Tomas Edison, Agoria en de olymische spelen
• De toekomst van retail
• Creatief met technologie

Ziekenhuisinnovatie

Door omstandigheden heb ik omstandig kennis gemaakt met het nieuwste snufje ziekenhuis innovatie. Het betreft een spiksplinternieuwe kinderbedje dat je in onze ziekenhuizen aantreft. Op de website van de fabrikant wordt het aangeprezen als “kindvriendelijk, veilig en arbotechnisch optimaal“. In de praktijk is het ding zo onhandig dat het het verplegend personeel, dokters en ouders tot wanhoop drijft. Zo kan je de zijwanden van het onding in drie standen omhoog schuiven. Dat zal een onfortuinlijke doktersassistente, die in luttele seconden zelf patiënte werd, zich nog lang heugen. De zware metalen spijlers schieten namelijk ongecontroleerd de hoogte in, recht tegen dokters of verpleegsters onderkin. Ze doen dat trouwens met een decibelniveau dat makkelijk de Brusselse geluidsnormen overstijgt. Met als paradoxale resultaat dat het bed elke slapende baby wekt.

Misser van formaat

Bovendien staan de spijlers nu zo dicht tegen elkaar dat een verpleegster er niet langer haar hand kan tussensteken om een patiëntje toe te dekken of medicijn toe te dienen. Met, u raadt het al, als gevolg dat de spijlers naar beneden moeten, het geluid de hoogte in gaat en de baby wakker wordt gemaakt. Nochtans is het bed best duur want uitgerust met een motor zodat je je kleine pruts makkelijk hoger of lager kunt zoomen. Maar natuurlijk niet tot op het niveau waarop ouders naast het bed zitten of slapen. En tenslotte is het ding ook een stuk onhandiger in het manoeuvreren dan zijn voorganger. Product HLW072-002 is dus een misser van formaat.

Klanten

Het wordt helemaal eigenaardig als je bedenkt dat de producent vlot afnemers vindt voor zijn waar. Ik heb ze in ieder geval bij de dozijnen zien staan. Iemand heeft het dus verstandig gevonden om die arbotechnische pareltjes aan te schaffen. In ieder geval was dat niemand die dagelijks strijd levert met de metalen monsters.

Teamblunders

Maar de echte vraag is hoe bedrijven, met teams van medewerkers, zo’n dure blunders maken. Want hoe verloopt zo’n ontwerp vergadering dan? Is er dan niemand die zijn hand de lucht insteekt en heel hard ‘stop’ roept? Of weet iedereen in de kamer stiekem al lang dat het product dat op de tekentafel ligt een aankomende commerciële carcrash is? En durft gewoon niemand de tirannieke baas tegen te spreken? Of is iedereen die aan de flop meewerkte werkelijk dolenthousiast? En waarom werd bij de uitwerking en de aankoop niet eenvoudig de mening van verplegers en verpleegsters gevraagd? Allemaal voer voor groepspsychologie.

Slimmer met twee

Daaruit blijkt dat je met twee wel slimmer bent dan alleen, maar met vijf dommer dan met vier. Want de ideale groep zou uit 4.6 leden bestaan. Daarna neemt de effectiviteit van groepsbeslissingen gevoelig af. Bedrijven en organisaties die beslissingen in groep nemen moeten ook weten dat een groep mensen meer risico‘s neemt dan een individu. Dat komt omdat de meerderheid die een standpunt moet verdedigen tegen een minderheid, meer overtuigd raakt van zijn standpunt. En dus ook extremer wordt. Tenslotte is er in een groep sprake van gedeelde verantwoordelijkheid. Individuen vinden dat ze niet kunnen worden aangesproken op een flater die in groep is beslist is. En keuren ze dus beslissingen goed, die ze alleen nooit zouden nemen.

Kortom, een groep brengt het beste en het slechtste in een mens naar boven. Bedrijven houden daar best rekening meen, de makers van de HLW072-002 incluis.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC. Hij schrijft deze column in eigen naam voor De Standaard.

Gerelateerde artikels

• Geen andere gelijkaardige berichten

En laat nu net onze troeven ons – gedeeltelijk – de das om doen. Natuurlijk zijn er culturele redenen waarom we liever risico’s mijden. Maar onze open economie speelt minstens een even belangrijke rol. België is, door zijn ligging, de meest open economie. Daarom hebben zich hier een enorm aantal multinationals gevestigd. Met twee negatieve neveneffecten.

• Ten eerste moeten onze Vlaamse ondernemers relatief gezien betere ondernemers zijn dan hun buitenlandse collega’s. Ze moeten immers kunnen opboksen tegen de concurrentie van grote internationale bedrijven in hun eigen achtertuin.
• Ten tweede wordt het voor ons, risicoschuwe Vlamingen, nog moeilijker om bewust te kiezen een eigen zaak uit de grond te stampen. Zeg nu zelf. Als je bij het afstuderen een aantrekkelijk en betrekkelijk veilig jobaanbod bij een groot multinationaal bedrijf met internationale carrièrekansen krijgt voorgeschoteld, wordt het extra moeilijk om toch te kiezen voor het onzekere bestaan van ondernemer. En dus kiezen meer Vlamingen voor een job dan voor een eigen bedrijf.

Bovendien heeft Flanders DC vastgesteld dat een hoge opleidingsgraad een negatieve invloed heeft op ondernemerschap. En dat die correlatie net in Vlaanderen meer speelt dan in andere regio’s. Spijtig genoeg voor ons blijkt ook dat hogeropgeleide ondernemers betere ondernemers zijn. Ander onderzoek van Flanders DC heeft voor het eerst aangetoond dat het aantal ondernemers een graadmeter voor de conjunctuur is. Minder ondernemers betekent meer risico op een crisis twee jaar later. Een groei in het aantal starters vertaalt zich in een positieve invloed op de conjunctuur. Dat fenomeen hebben we een aantal decennia geleden in kaart kunnen brengen en dat over de hele wereld. En dat maakt onze lage graad van ondernemerschap extra jammer voor ons allemaal.

Uiteraard bestaat de oplossing er niet in minder Vlamingen te laten doorstuderen of onze ligging minder uit te spelen en zo minder multinationals te overtuigen. Wel om in te zetten op onze jeugd. En het goede nieuws is dat een derde van de jongeren een eigen onderneming wél ziet zitten.

Naar de studies van Flanders DC

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC. Hij schrijft deze column in eigen naam voor De Standaard.

Gerelateerde artikels

• Intrapreneurial boot camp voor KMO’s
• We moeten meer durven falen
• Ondernemen in de creatieve sector
• Antwerpse trefdag cultuur & creatieve industrieën
• Last call for projects voor co-creatieplatform BRIDEE

Terwijl bij ons een perimeter wordt afgetast, Bodrum en convergenties worden verkend, en de preformatie op zoek gaat naar een reformatie, hebben de Britten van de zomer gebruik gemaakt om het snoeimes boven te halen. Geen opsmukoperatie waar alleen de voortuin aan moet geloven. Nee, het volledige bos wordt onder handen genomen met 160 miljard euro besparingen over vijf jaar en mogelijk 60.000 ambtenaren minder.

Bij ons is niet iedereen overtuigd dat er überhaupt bespaard moet worden. Maar waar God en klein Pierke het de voorbije week bij ons wél over eens leken, was dat het WK 2018 in België organiseren een dommigheid was. Te duur, te megalomaan, te moeilijk en te veel uitzonderingen voor de Fifa. Alhoewel dat laatste achteraf niet correct bleek, hadden wij alleszins geen doelkans gemist om de wereld te tonen dat we zonder noemenswaardige inspanning het WK Mekkeren op onze naam schrijven. Wat zijn die Japanners, Zuid-Koreanen, Australiërs, Russen, Spanjaarden, Amerikanen, Qatari en Portugezen toch een bende dwazeriken om zoveel moeite te doen om het WK binnen te halen en Sepp Blatter rijk te maken. Verstandige mensen doen daar niet aan mee.

Eigenaardig genoeg strijden de eilandbewoners aan de overkant van het Kanaal wel met hand en tand om het WK 2018. Het is te zeggen, tussendoor. Wanneer ze even niet hun volle aandacht moeten geven aan de organisatie van die andere dwazernij, die wij uiteraard al lang op ons grondgebied verboden hebben, de Olympische Spelen van 2012.

Bij de voorbereiding daarvan is het Britse toerismebureau niet over één nacht ijs gegaan en heeft het onderzocht hoe de Britten Belgen het best kunnen ontvangen. Interessante lectuur. Wist u dat mannen in België rechtstaan wanneer vrouwen de kamer binnenkomen, of de bus opstappen? Dat het ‘not done’ is in ons land om je handen in je broekzakken te steken, te geeuwen, te krabben of een tandenstoker in het publiek te gebruiken? Dat Walen van bureaucratie en hiërarchie houden? En dat we ‘indirect’ zijn en bijna nooit klagen?

Tenzij uiteraard iets ambitieus en prestigieus kan zijn. En het moed en doorzettingsvermogen vraagt om ons doel te bereiken. Dan zijn we wel direct en schalt de klaagtrompet.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC. Hij schrijft deze column in eigen naam voor De Standaard.

Gerelateerde artikels

• Geen andere gelijkaardige berichten