BLOG
Ik had het boek al maanden geleden gekocht. Een heerlijk ritueel is dat intussen geworden: tijdens de donkere wintermaanden schaf ik me schandalig veel romans aan, een stapeltje dat geduldig groeit. Boeken om vervolgens niet aan te raken. Dat mag pas gebeuren in officieel verklaarde vakantietijden. Dan bereikt het ritueel een hoogtepunt: het verslinden van verschillende exemplaren in seriële verslaving, er is geen houden aan, wat ’n luxe, dat schaamteloos zitten, hangen en liggen lezen op alle mogelijke momenten van de dag. Niks wacht. Behalve de zon, een espresso of een glas wijn, of een uitstap naar één van de vele Italiaanse schatten. Obsessioneel lezen is dat, met een heel belangrijk voordeel: slechts één favoriet, een Magnus Opus, dringt zich telkens naadloos op uit die lange stoet. Dit jaar, met stip op één: Bonita Avenue van de Nederlander Peter Buwalda.
Een snoeihard boek, in alle betekenissen van het woord. Dit gaat zo snel. Om het versleten begrip te gebruiken: je gaat op een rollercoaster en als je uit het ding stapt, sta je nog na te trillen op je benen. Maar tegelijk, temidden van al dit geweld, wàt een stilistische parel. Zo trefzeker en zo haarscherp geschreven, het onderdondert je als lezer. Wat heeft die man hieraan gewerkt.
Bonita Avenue beschrijft de voorgeschiedenis én de ondergang van de familie Sigelius. Stamvader Siem, een gewezen judoka, heeft zich opgewerkt tot een gerespecteerd wiskundige en flamboyant academicus. Alles rond hem ademt succes: zijn carrière, zijn prachtige huis, zijn nieuwe vrouw en stiefdochters. Maar niets is wat het lijkt. Een potentiële schoonzoon, die door Siem gastvrij ingehaald wordt, en Siems zoon Wilbert, uit een eerste huwelijk, komen het perfecte plaatje gruwelijk verstoren.
Misdaad, hebberigheid, lust, porno, en (zelf)moord, dat is wat overblijft, tegen het naargeestige decor van de vuurwerkramp in Enschede… Een confronterend boek kan je deze epische thriller niet noemen, daarvoor is Bonita Avenue -ontknoping incluis- soms te knetterend extreem. Maar tegelijk weten we allemaal: de werkelijkheid overtreft vaak de fictie. Peter Buwalda lepelt het ons meesterlijk voor… Wat weten we eigenlijk over de dingen, over onszelf, over de mensen waar we mee samenleven? Of ook: niets is de mens vreemd.
