Uit de crisis raken, doe je door meer jobs te creëren. Meer werk komt er door meer investeringen. Die aanmoedigen is een taak van de overheid. En daar is nog werk.

Zo zat ik gisteren in een debat. Over de toekomst van Brussel. Ik heb er veel opgestoken over onze hoofdstad. En veel mijn wenkbrauwen gefronst over het verhaal van Proximedia. Stel u even voor. U bent de baas van Proximedia. Het adres van uw hoofdzetel is Humaniteitslaan 16 in Anderlecht. Het gebouw van waaruit uw bedrijf zijn belangrijkste operaties uitvoert, staat een beetje verder in dezelfde straat. Humaniteitslaan 237. Dat is uiteraard niet alleen in een andere gemeente, maar ook in een ander gewest. Anderlecht is Brussel, Drogenbos Vlaanderen. Maar dat had even goed de maan of Timboektoe kunnen zijn voor sommige instanties in ons land.

Want alhoewel een werknemer op nummer 16 en 237 exact hetzelfde verdient, kost die in Anderlecht een pak meer dan in Drogenbos. Dat komt omdat de sociale lasten in beide gewesten substantieel verschillen. Maar de bediende op de Humaniteitslaan 16 moet zijn sociale documenten wel verplicht in zijn eigen taal ontvangen, anders loopt de werkgever een sanctie op. Op nummer 237 krijgt diezelfde werkgever net een sanctie als hij dat bij Franstaligen doet. Daar moeten al zijn werknemers Nederlandstalige documenten krijgen. Verwarrend? In elk geval bijzonder aantrekkelijk voor het rekruteren van buitenlandse investeerders.

Maar het kan nog gekker. De Budasteenweg in Machelen, vlak naast de grens met het hoofdstedelijk gewest, is de oost-west-verbinding tussen de Woluwelaan en de Schaarbeeklei, die beide van noord naar zuid lopen. Een zone met veel bedrijfsactiviteit. Nu is daar iets vreemd mee aan de hand. In plaats van rechtdoor te lopen, maakt de straat een hoek van negentig graden. Oorzaak? Beide gewesten raken het niet eens over het doortrekken van de weg die de pech zou hebben daardoor ook op Brussels grondgebied te liggen. Ondertussen maakt de geheel Vlaamse oplossing weinig indruk bij de transportbedrijven die in de buurt gevestigd zijn.

Er is dus een gebrek aan coördinatie, hoor je politici in koor vertellen, en daardoor verliezen we kansen. Maar zelfs binnen één regering lijkt het met dat coördineren niet echt mee te vallen. Zo is er een Brusselse staatssecretaris bevoegd voor Mobiliteit. Leuk denk je dan: iemand die een geïntegreerd beleid kan opzetten voor een van de meest prangende uitdagingen van onze hoofdstad. Maar wat lezen we op zijn visitekaartje? De betrokken staatssecretaris is wel bevoegd voor Mobiliteit, maar ‘met uitsluiting van de bevoegdheid over de MIVB en de infrastructuur van het openbaar vervoer, en met uitsluiting van het parkeerbeleid en Cambio.’ Gelukkig heeft hij nog wat te zeggen over de verkeersreglementering, maar dan wel ‘met uitzondering van de bevoegdheid inzake de aanvullende reglementen van de politie over het wegverkeer voor de gewestwegen’.

Zulke toestanden resulteren wereldwijd in krantenartikels zoals dat van afgelopen woensdag. ‘Als ik eraan denk hoeveel het kostte om vanuit Brussel zaken te doen, krijg ik nog altijd tranen in mijn ogen.’ Dixit een huilende Richard Branson. Hij beschrijft daarin hoe hij niet snel genoeg weg kon zijn uit onze hoofdstad.

Tegen een internationale bestseller van Branson is geen enkele reclamecampagne voor buitenlandse investeerders opgewassen. We kunnen dus beter eerst grote schoonmaak houden en pas dan de hort opgaan om jobs naar hier te halen.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC. Hij schrijft deze column in eigen naam voor De Standaard.

Tweet

1