Eén van de stellingen van keynote-spreker Charles Leadbeater op de laatste iMinds-conferentie van IBBT was dat radicale innovatie (het type innovatie waarbij niet iets wordt verbeterd, maar iets helemaal nieuw wordt gecreëerd) meestal ontstaat in de marge, bij subculturen en in de hoofden van “crazy people”. Het vaak ontbreken van middelen dwingt hen al gewoonweg om anders te denken.

In een koffiebreak later op de conferentiedag sprak ik met een aantal startup-ondernemers over hun ervaringen bij het opzetten van een nieuw bedrijf.  Ten opzichte van een aantal jaren terug, zijn er in Vlaanderen inmiddels tal van initiatieven die startups begeleiden en financieel ondersteunen. Echter wel in ruil voor harde garanties: uit hun getuigenissen bleek dat ideeën/concepten met een hoog risicogehalte en een onvoorspelbaar resultaat (maar die misschien wel radicale innovaties kunnen teweegbrengen) nog al te vaak uit de boot vallen.

Dat deed me denken aan een artikel in Wired, waarin de resultaten van een onderzoek naar de financieringsstrategieën van twee Amerikaanse instituten werden vergeleken. De ene, de National Institutes of Health, worden gefinancierd met belastingsgeld en zijn er op gericht om zo weinig mogelijk te falen. Elke onderzoeksvoorstel wordt er minutieus onderzocht om zoveel mogelijk garanties op resultaat te kunnen verzekeren en er zeker van te zijn dat er geen belastingsgeld wordt verkwist.

Het andere, het Howard Hughes Medical Institute, is een non-profit organisatie die er op prat op gaat onderzoek te ondersteunen dat bij elk ander onderzoeksinstituut is afgewezen omdat het te risicovol is. Het Howard Hughes Medical Institute spoort onderzoekers  aan om risico’s te nemen en nieuwe paden te betreden, ook al betekent dat dat ze misschien kunnen falen.

Een team economen van MIT en USCD analyseerde de onderzoeksresultaten van beide instituten. Wat bleek? Niettegenstaande dat de onderzoekers van beide instituten over dezelfde kwalificaties beschikken, genereerde het Howard Hughes Medical Institute op alle vlakken telkens de belangrijkste, meest innovatieve en invloedrijke resultaten. Ze werden twee keer zoveel geciteerd in wetenschappelijke publicaties, vielen tot zes keer meer in de prijzen, en introduceerden veel meer nieuwe begrippen in het wetenschappelijk jargon, een teken van de originaliteit van hun werk.

Hoewel deze onderzoekers niet slimmer zijn dan die van de National Institutes of Health, zijn ze het levende bewijs dat succes komt van te durven falen. Want uit je fouten leer je. In de woorden van Joseph Tom Kelley: fail often, so you can succeed sooner.

Gerelateerde artikels

• Intrapreneurial boot camp voor KMO’s
• Creativiteit: onze nieuwe grondstof?
• De bodem van de piramide
• Stel je kandidaat voor de Creativity Class!
• Flanders DC zoekt kennispartners/kenniscentrum

“I never perfected an invention that I did not think about in terms of the service it might give others… I find out what the world needs, then I proceed to invent”

Interessante quote, vooral omdat meer dan 80 jaar later, helaas, veel bedrijven dit nog niet hebben begrepen. Innovatie is nog steeds een R&D-gedreven activiteit waarbij de ontwikkelde technologie moet leiden tot nieuwe producten of, heel soms, diensten. Nog veel te vaak sluiten onze bedrijven zichzelf op in hun eigen labo’s om aan innovatie te doen (studie van VOKA van een 5-tal jaar geleden: Vlaamse bedrijven waren toen de meest gesloten bedrijven van de 7 vergeleken Europese landen). Het bedrijf als black box waarbinnen de nieuwe ideeën moeten rijpen en ontwikkeld worden en dan op de wereld worden losgelaten.

Een model dat helaas steeds minder en minder werkt. Hippe termen zoals co-creatie, user centric design, downstream innovation enz… verwijzen allemaal naar de nieuwe werkelijkheid: als bedrijf dien je samen met je klanten, je leveranciers, andere interessante partners op zoek gaan naar zaken die extra waarde opbrengen voor je klant of voor de maatschappij. Je zal dus verdomd goed moeten weten/achterhalen wat die waarde is.

Dat brengt me bij de oproep die Agoria heeft gedaan om meer jongeren in technische richtingen te krijgen. Dit onder de noemer “Innovatieve regio zkt mensen”. Een terechte oproep. Ja, we hebben meer ingenieurs nodig, wetenschappers, mensen die technisch met hun handen uit de voeten kunnen (no pun intended). Agoria moet dit soort oproepen doen. Alleen is dit niet voldoende.

Innovatie is creativiteit plus ondernemerschap: de vaardigheid om tot nieuwe (combinaties van) ideeën te komen samenbrengen met de vaardigheid en de attitude om deze ideeën om te zetten in realiteit. Die nieuwe ideeën kunnen liggen in technologie maar even goed in proces, marketing, business model enz…

Als 99,9% van alle nieuwe technologie niet uit Vlaanderen komt, betekent dat niet dat we geen power house voor innovatie kunnen zijn. Dat is op zich allemaal niet nieuw. Een paar jaar gelden heeft een commissie onder leiding van professor Soete al opgemerkt dat de term innovatie moet worden opengetrokken. Alleen op het terrein verandert er nog te weinig. Het innovatielandschap is paradoxaal genoeg zelf niet zo innovatief en soms nogal conservatief.

En dat brengt me bij de olympische spelen. Meer investeren in ons technologisch potentieel is een must. Die oproep van Agoria steunen we 100%. Alleen is dit het olympisch minimum. Dan mogen we meedoen. Medailles gaan we er echter niet meer mee halen.

Tom Kelly, CEO van IDEO, wat mij betreft het belangrijkste innovatiebedrijf in de wereld zegt het zo. “We waren een bedrijf vol met ingenieurs. We hadden de beste ter wereld. Maar het echte succes kregen we pas toen we antropologen in dienst namen (om te zien wat de echte noden zijn van mensen), toen we met designers begonnen samen te werken (om de gebruiker en de mens centraal te stellen).”

We moeten ons innovatiegeld durven steken in het samenbrengen van bedrijven om samen te innoveren. In het aanwenden van de creativiteit uit de creatieve industrieën in innovatietrajecten. In het stimuleren van innovatief ondernemerschap want zonder ondernemers eigenlijk geen innovatie. In het ondersteunen van innovatieprojecten buiten het technologische: waarom geen steun voor business model innovatie-experimenten bij het IWT.

Allemaal de evidentie zelf en niets nieuws onder de zon. Dit wordt al jaren gezegd en de conceptnota Innovatiecentrum Vlaanderen opent de deur. Nu wordt het echter tijd dat we het ook eens gaan doen.

Gerelateerde artikels

• Lessen van Eastman Kodak
• Natuurlijk (kunst)licht maakt productiever
• 3D Printen: Sleutelen aan de toekomst4
• Sirris Materials Day 09
• Een intelligente verpakking voor medicamenten

Hieronder ontdekt u zijn mening over de bedreiging van onze privacy online.

Facebook schendt uw privacy, blokletterden de kranten vorig jaar. Maar zullen striktere Europese regels het verschil maken, en worden gebruikers voorzichtiger met de informatie die ze online posten?

Alain de Botton: “Facebook en co zouden er best vanuit gaan dat als ze iets moeten weten, wij het hen wel zullen signaleren. Mensen geven hun privacy immers alleen op vanuit het idee dat ze het medium in kwestie kunnen vertrouwen, en dan nog. Sommigen tonen zich graag dronken of naakt aan een handvol vrienden, maar niemand wil zo bekend staan bij zijn baas of het grote publiek. We hebben dus niet zomaar millennia van schuchterheid opgegeven. Mensen zijn net zozeer op hun privacy gesteld als vroeger, alleen begrijpen ze de technologie niet goed. Die is veel minder privaat dan we denken – ten dele omdat we meestal alleen voor het beeldscherm zitten.”

“We hebben dus nieuwe wetgeving nodig die kan verhinderen dat we per ongeluk onze eigen belangen schaden. Die zal bedrijven het gevoel geven dat iemand over hun schouder meekijkt, en dat is goed. Zowel Google als Facebook stellen zich namelijk voor als menslievende bedrijven die inherent goed zijn. Maar naarmate ze groter worden en hun marktwaarde stijgt, blijken ze aan precies dezelfde kwalen te leiden als andere ondernemingen. Ook zij willen hun marktaandeel uitbreiden zonder zich veel vragen te stellen. Steunt hun winst bijvoorbeeld op de uitbuiting van menselijke zwakheden, of helpen ze mensen oprecht om zich maximaal te ontplooien?”

“In het algemeen geloof ik dat mensen weer naar discretie zullen gaan verlangen, naar stilte ook. Een van de grootste uitdagingen van onze tijd is het opnieuw aanleren van ons concentratievermogen. Het voorbije decennium pleegde een aanslag zonder voorgaande op ons vermogen om onze gedachten tijdelijk te focussen. Even stilzitten en nadenken zonder toe te geven aan het nerveuze verlangen om naar een of ander toestel te grijpen: dat kunnen we haast niet meer. We gaan ervan uit dat er op eender welk moment iets kan gebeuren dat onze zekerheden onderuit haalt. Iets dat het, zo we het niet ogenblikkelijk vernemen, onmogelijk zou maken om onszelf en onze omgeving te begrijpen.”

“Tegelijkertijd laten we niets echt doordringen in ons hoofd. Zoals een film die de avond zelf zoveel indruk maakt dat we over onszelf willen nadenken, maar een dag later alweer vergeten is. Vergelijk maar eens de drie boeken die een rijke Engelse familie rond 1250 bezat met de duizend boeken die een student humane wetenschappen nu al bekeken heeft voor hij zijn diploma ontvangt. Ook in relatie tot kennis, mensen en ideeën zou diëten mogelijk moeten zijn. Net als ons lichaam, kunnen onze hersens al eens een vastenperiode gebruiken.”

Door: Wim Denolf

Bron: Knack Weekend website. Het volledige interview vind je in Knack Weekend.

Website The Future Summit (al meer dan 400 deelnemers!)

Gerelateerde artikels

• Video summary The Future Summit 2011
• Alain de Botton: Ode aan de arbeid
• De online trends voor 2012
• Een echte webwinkel?
• The future is ROSA

Gaandeweg zullen we het heersende innovatiemodel (piramidale machtsstructuur, funnel, financieel gedreven, gebaseerd op schaarste – less is more) moeten omruilen voor een nieuw model (vlakke pannenkoekstructuur, multi-stakeholdernetwerk, ook sociale en milieudrijfveren, gebaseerd op een zekere overvloed). Samengevat: sociale innovatie door co-creatie met alle betrokken stakeholders (more is more).

• Ontdek Green’s ideeën uitgebreider samengevat op de site van SPK.
• Download de presentatie van Josephine Green.
• Download Josephine Green’s e-book ‘Democratizing the future – Towards a new era of creativity and growth’

Gerelateerde artikels

• Samenwerken, met de co van consument
• Gratis event met Josephine Green

In opdracht van Flanders DC voert de Vlerick Leuven Gent Management School een onderzoek uit over ‘De crisis als opportuniteit’.
Hierbij willen we u, als Vlaamse ondernemer, zaakvoerder of algemeen directeur en dus ervaringsdeskundige, aan het woord laten.
Vul vóór 23 oktober 2009 deze online vragenlijst in (duur: 10 minuten).  De antwoorden en gegevens worden anoniem verwerkt.

Door uw deelname levert u een wezenlijke bijdrage tot ons onderzoek. Bovendien maakt u een kans op een gratis deelname aan het ‘State of the Art’-seminarie. Plus, wanneer u dit wil, ontvangt u in ruil voor uw bijdrage een onderzoeksrapport.

Vul de enquête in

Gerelateerde artikels

• Reminder: de impact van de crisis op het bedrijfsleven
• Het nieuwe consumeren is P2P
• Tussen Open Business Innovatie en Open Deuren
• Bescheidenheid loont
• Man vs. vrouw of linker vs. rechterhersenhelft?

Spaarboekje

Veel mensen denken dat de politieke partijen de campagnes van de kandidaten financieren. Niets is minder waar, zo heb ik zelf al ondervonden. Kandidaten moeten een beroep doen op hun spaarboekje om hun campagne op poten te zetten. En daarbij komt heel wat geld in de lokale economie terecht. Rekent u even mee. Elke kandidaat die in Vlaams-Brabant op een verkiesbare plaats staat plus één andere kandidaat op de lijst mag 37.500 euro uitgeven. Neem nu CD&V met vijf zitjes in de assemblee: zesmaal 37.500 levert 225.000 euro op. De rest van de lijst effectieve kandidaten en de eerste opvolger mogen 5.000 euro uitgeven. Dat is zestien keer 5.000 of 80.000 euro. De vijftien andere opvolgers kunnen maximaal 2.500 euro spenderen: vijftien keer 2.500 euro is een bedrag van 37.500 euro. De kandidaten van één partij pompen dus makkelijk een kleine 300.000 euro in onze economie.

Hopen op een versplinterd partijlandschap

Voor het totale bedrag dat per verkiezing wordt uitgegeven moeten we met een aantal andere factoren rekening houden. Provincies zoals Antwerpen en Oost-Vlaanderen mogen bijvoorbeeld een pak meer spenderen doordat er meer kiezers wonen. Zo heeft Antwerpen 33 gekozenen en Vlaams-Brabant maar 20. En uiteraard is er meer dan één partij. Reken even de kosten mee die mededingers uit N-VA, CD&V, SLP, PVDA+, LDD, Groen!, Open VLD en SP.A aangaan, en je zou voor het wel en wee van onze economie bijna hopen op een versplinterd partijlandschap. Samen met de Europese verkiezingen komt de totale som zo makkelijk uit op een bedrag van 15 miljoen euro dat migreert van spaarrekeningen naar onze economie. En dan hebben we het nog niet over de verkiezingen in Wallonië gehad of over het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Hoe meer partijen en hoe vaker verkiezingen, hoe groter de economische injectie.

Wie wordt daar nu beter van? Drukkers. De jongens en meisjes van de marketing. De houtindustrie. Kranten en tijdschriften. Televisiestations. En De Post. Een behoorlijke opsteker voor een rist sectoren in moeilijkheden. Maar ook voor onze nationale creativiteit zijn verkiezingen een goede zaak. Stelt u zich even voor: zeven partijen in Vlaanderen met elk 36 kandidaten in vijf provincies die elk een slogan en een campagne nodig hebben. Dat zijn 1.260 originele beelden die moeten worden gemaakt, evenveel frisse slogans die moeten worden verzonnen en miljoenen kaartjes en posters die moeten worden gedrukt.

Lang leve de taalgroepen

Bovendien zorgt onze ingewikkelde staatsstructuur ervoor dat we dat aantal nog eens kunnen verdubbelen. Enkel en alleen al door met twee grote taalgroepen samen te leven in ons land kunnen reclamebureaus dubbel zo veel prestaties aanrekenen. Want een campagne voor de SP.A is niet hetzelfde als een campagne voor de PS. En zo heeft elk nadeel zijn voordeel.

Veel verkiezingen en een ingewikkelde staatsstructuur zijn dan misschien slecht voor de bevolking, maar ze blijken goed voor onze creativiteit en de economie. Nu enkel hopen dat dit de federale regering niet op gedachten brengt om binnenkort verkiezingen uit te schrijven. Kwestie van een relanceplan te hebben.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC Hij schrijft deze column op persoonlijke titel voor De Standaard.

Gerelateerde artikels

• Het verloren continent?
• Verliezers niet toegelaten
• Wat kunnen ondernemers leren van Barack Obama?
• Socialisme voor Japanners