Naast mijn werk als organisator van PINC, was ik tot voor zeer kort uitgever van Boeken in Opdracht. Meer dan veertig jaar heb ik dat beroep met zeer veel plezier uitgeoefend. Nu die activiteiten zijn overgenomen door Elise de Bres (Van Lindonk & de Bres) heb ik wat meer tijd en aandacht voor PINC en alles wat daarmee samenhangt. Wij bedenken creatieve bijeenkomsten en reizen voor bedrijven en organisaties en wij hebben daar onze handen vol aan.

Op 20 mei a.s. onze eigen PINC.9, maar daarvoor nog op 16 april een PINC voor kinderen. Die organiseren wij voor het NIVRA, het Koninklijk Nederlands Instituut van Registeraccountants. Zij verhuizen op die datum naar een nieuw pand. H.M. de Koningin heeft het voornemen een deel van het programma bij te wonen, dus dat wordt weer een nieuw avontuur. Ik kom hier zeker nog wel op terug. Maar kinderen zijn wel het onderwerp van deze column.

Vijftien jaar lang mocht ik elk jaar in december drie weken lang in het Koninklijk Theater Carré in Amsterdam optreden als spreekstalmeester. Monsieur Loyal, zoals de Fransen dat zo mooi zeggen. Mijn openingszin luidde elke voorstelling, niet verwonderlijk, want zo begint elke spreekstalmeester: Hooggeëerd Publiek. Daar achteraan zei ik altijd: Kinderen van alle leeftijden. Ik wilde daarmee aangeven, dat je om van circus te genieten iets van het kind in je moet hebben. Je moet niet kinderlijk zijn, zeker niet kinderachtig, maar wel de kunst verstaan om je als een kind te laten betoveren door de saltimbanques van het circus.

Kinderen en kunstenaars (daarover later een keer) zijn voor mij de twee groepen die bovenaan staan, wanneer het om oer-creativiteit gaat. Ik bedoel daarmee: de kunst vanuit een nulpunt, een werkelijk niets, iets te scheppen. Onbevangen, niet geremd door wat ook, het creëren van iets NIEUWS. Ik ben daar altijd weer jaloers op, ik heb dat niet. Ik kan heel creatief zijn, maar bij mij gaat het dan om een vorm van tweetraps-creativiteit. Iets vinden, iets zien (wat anderen soms niet zien), iets horen of voelen, in een pannetje roeren en zo een nieuw recept laten ontstaan. Ook mooi, niets mis mee, zeer bevredigend ook, maar die echte Oer-creativiteit, nee, dat is het niet.

Waarom kinderen en kunstenaars het dan wel hebben? Omdat ze anders zijn, niet beter, niet hoger, maar anders. Vooral bij kinderen maken volwassenen vaak de denkfout, dat ze kinderen zien als verkleinde uitvoeringen van grote mensen. Dat is een misverstand. Toon Hermans heeft dat zo mooi gezegd:

Een kind, een kind is zoveel meer,
dan een aanstaande dame of een aanstaande heer.
Wie niet in het kind een wonder ziet,
die snapt het hele liedje niet.

Zo is het maar net. Laten we met zijn allen maar hopen, dat wij iets van het kind in onszelf weten te bewaren. Dan loopt het met die creativiteit ook wat makkelijker en blijven wij allemaal een beetje een WONDER.