Er wordt steeds meer creatief omgegaan met de waarheid. De wereld is ons dorp geworden, Globalistan genaamd. Om te overleven is flexibiliteit van levensbelang. Vooral de waarheid moet worden geflexibiliseerd en in België geregionaliseerd, gecommunautariseerd, gedefederaliseerd, gesplitst, ontbonden en daardoor transparant gemaakt. Het is de waarheid dat de echte waarheid altijd meervoudig is.

In de politiek geldt het Kretenzer syllogisme. “Alle politici zijn leugenaars. Ik ben een politicus. Dus ben ik een leugenaar en lieg ik als ik zeg dat ik een leugenaar ben. Bijgevolg spreek ik de waarheid”. Een politicus is derhalve een wezen dat de waarheid spreekt ook als het liegt. Kiezers zijn keizers. Ieder heeft zijn waarheid. Politici zijn verondersteld al die waarheden op te tellen en er een gemiddelde waarheid uit te distilleren. Of politici de waarheid spreken is trouwens zonder enig belang. Belangrijk is dat de bevolking gelooft dat ze de waarheid spreken. Een overtuiging is weliswaar gevaarlijker dan een leugen. De waarheid verteert moeilijk. Zij moet dan ook met mondjesmaat worden toegediend ten einde indigestie en braaklust te voorkomen. Vooraleer haar toe te dienen moet de waarheid als een siroop tegen de hoest duchtig worden geschud. Zuivere waarheid is meestal giftig. Het is best ze te mengen met halve waarheden, ten einde veritasintoxicatie te vermijden.

De waarheid is schaars. Ze moet dan ook in stukjes worden versneden en gratis aan de behoeftigen worden uitgedeeld. Vooral de moreel gehandicapten zijn de grote sukkelaars in onze samenleving die steeds meer samenloosheid wordt. Het is de waarheid dat de ethische armen nood hebben aan onze prioritaire zorg en samen met de wezen, de invaliden, gepensioneerden en weduwen in de sociale zekerheid dienen opgenomen. De weduwnaars echter hebben recht op verplichte euthanasie. Het is immers een waarheid als een koe dat wie werkt als een paard bewijst dat hij een ezel is. Maar ook deze waarheid moet met een korrel zout worden genomen.

Toch is streven naar waarheid heel belangrijk; denken dat men de waarheid bezit daarentegen is heel gevaarlijk. De waarheid slaat een wonde, waarop ze geen balsem legt. In feite is de waarheid een springlading. Wie de waarheid verkondigt, loopt groot gevaar. Beseft hij die de waarheid spreekt dit ten volle, dan is hij een éénpersoonszelfmoordcommando. De waarheid is te mooi om waar te zijn. De waarheid is echter schoon, ook als ze lelijke dingen toont. Daarom is moderne kunst niet zelden lelijk. Gelukkig is in onze consumptiemaatschappij nu ook de waarheid te koop, vaak afgeprijsd en soms leverbaar op voorafbetaling. Vooral de kranten zijn grote toeleveraars van de waarheid. De waarheid staat steeds in de krant, zelden in het Staatsblad, nooit in een grondwet. Er moet dringend een Ministerie van de waarheid worden opgericht met duizenden ambtenaren en inspecteurs. De minister van de waarheid wordt de meest gehate man van het koninkrijk. De vrouwen zijn ongeschikt voor deze job omdat vrouwen die echte vrouwen zijn en dus minzaam, onhaatbaar zijn. Zelfs in zijn slaap draagt de minister van waarheid best een kogelvrije vest, ook als zijn partner hem vraagt die één keer per week uit te doen als de hoofdpijn niet toeslaat. Dat is trouwens de reden waarom in de schoot van de regering Leterme zelden of nooit geslapen wordt maar steeds gewaakt over de kwetsbare waarheid.

Slapeloosheid grijpt overal om zich heen. Vooral tijdens ochtend- en namiddagvergaderingen blijkt niemand nog de slaap te kunnen vatten, vooral in het parlement. De regering kondigt aan dat zij de uitvinding van een waarheidsserum zal promoten. Dit serum zal onder stroopvorm ter beschikking worden gesteld van de gehele bevolking. En leugendetectoren zullen alom verkrijgbaar zijn onder meer in stations waar de treinen waarheidsgetrouw stipt zullen rijden, in hoofdkwartieren van politieke partijen, televisiestudio’s, biechtstoelen, in fondsen voor wetenschappelijk onderzoek en in het Nationaal Instituut voor de statistiek. De nationale leuze: “eendracht baart macht” zal worden vervangen door het postmoderne devies: “niets is waar, ook deze uitspraak niet.”

Mark Eyskens