Ik kan nog nauwelijks volgen wanneer het ons land betreft. In het Europees parlement vinden ze dat België gewoon geen land is, althans dat is de mening van een Brit die Herman Van Rompuy het charisma van een dweil aanwreef. De pot die de ketel verwijt. Volgens Geert Noels is België wel een staat, maar bevindt die zich ondertussen mentaal geheel bezuiden onze taalgrens. Hij vindt dat ons land lijdt aan een vergaande vorm van ‘Wallonisering‘. En Thomas Leysen van het VBO vreest dat we nog veel verder naar het zuiden zijn gezakt en dat we het Griekenland aan de Noordzee zijn.

Galiiërs en Hellenen

Want ‘Griekenland’ is ondertussen een krachtterm waarmee de dappere Vlamingen de daver op het lijf wordt gejaagd. We geraken het maar moeilijk eens over de koning in Congo of een brug onder Brussel maar zijn merkwaardig eendrachtig in ons verlangen zo min mogelijk op Galliërs of Hellenen te lijken. Ik ben het daar niet mee eens want we zouden beter wat Griekser zijn.

Grieken beslissen

En dan heb ik het niet over het mediterrane klimaat en idyllische eilanden, die wil ik met pleize importeren. En ook niet over de valse statistieken (pleonasme?) en de jamboel in Athene die ik ons land niet toe wens. Waar ik jaloers op ben in Griekenland is dat er daar beslist wordt. En dat heel veel mensen beseffen dat het dringend is. En dat hun politici doen waar ze voor gekozen zijn, kiezen. In Griekenland snijdt de staat. Tien procent minder uitgaven, geen paas-, kerst- of zomerbonus voor zij die voor de staat werken, een hogere pensioenleeftijd voor iedereen en een jacht op belastingsfraudeurs.

Protest en steun

Echt gelukkig worden de Grieken daar natuurlijk niet van. In de straten protesteren de vakbonden, de jongeren zijn boos omdat ze belastingen moeten betalen voor de ouderen en niemand is echt blij met de 6.5 miljard euro besparingen. Maar een opiniepeiling deze week maakt duidelijk dat meer dan de helft van de Griekse kiezers het plan steunen en de regering heeft geen intentie om te beknibbelen op de besparingen.

Brussel

Switch naar Brussel eerder deze week – al had het even goed een andere planeet kunnen zijn. België moet dit jaar, relatief ten opzichte van zijn economie, de grootste lening in Europa aangaan om zijn staatshuishouden rond te krijgen: 86,8 miljard euro. Dat is meer dan bijvoorbeeld Griekenland en Portugal samen. Bovendien hangen wij, na, juist, Griekenland, het meest af van buitenlandse investeerders om onze staatsobligaties te kopen. Een hervorming of twee zou hier dus ook op zijn plaats zijn.

Nieuwe ideeën en oude reacties

Zo lanceert onze premier het prima idee deze week dat mensen op pensioen onbeperkt mogen bijverdienen. Logisch want op die manier helpen ze via hun bijdragen om de sociale zekerheid betaalbaar te houden. Zijn woorden waren nog niet koud of de vakbond had het idee al begraven. Pensioenleeftijd naar boven? Zelfde ritueel, de ‘regering moet niet riskeren met een nieuw solidariteitspact te komen’. En ook bij ons was er protest in de straat. Niet over 6.5 miljard euro besparingen die de regering zou beslist hebben maar over maar over het eenheidsstatuut voor arbeiders en bedienden. Bedienden betoogden in Brussel en bekladden het VBO met mest. Ze willen – terecht – dat de ‘schandelijke scheiding’ tussen bijvoorbeeld de ontslagbescherming van arbeiders en bedienden wordt opgeheven, maar enkel indien zij daar niets voor moeten inleveren. Dat lijkt een beetje makkelijk en vooral voorbijgaan aan het economisch klimaat. Wie moet dat dan betalen?

Grieks drama

Kan het toeval zijn dat net gisteren bleek dat het aantal mensen met veel vertrouwen in onze politici niet te meten is wegens statistisch te onbeduidend? Om een Grieks drama te voorkomen, moeten we nu beslissingen nemen die ons allemaal een beetje pijn doen of wachten tot morgen wanneer ze zo ingrijpend zijn dat ze ons allemaal diep in het vlees zullen snijden.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC. Hij schrijft deze column in eigen naam voor De Standaard.

Tweet

0