Peter Vandermeersch verlaat de krant. De Standaard is haar gezicht en kapitein kwijt. Dat hoeft niet erg te zijn. Er lopen heus nog een paar andere mensen rond op aarde die een krant kunnen leiden. Maar in een tijdperk waarin alles wordt gepersonaliseerd, moet een krant door iemand worden geïncarneerd. En dat een krant ook een kapitein nodig heeft, wordt best geïllustreerd door de huizenhoge golven op de woelige krantenzee.

Laatste krant ter wereld

Want in oktober 2044 slaan we de laatste krant ter wereld open. Als je de jaarlijks dalende lezerstrend van de sector doortrekt, dan lezen we binnen 34 jaar onze laatste courant. Misschien wordt De Standaard, met zijn stijgende oplagecijfers, wel de laatste der Mohikanen. Ook het verdwijnen van de krant hoeft niet erg te zijn zolang we maar met iets nieuws op de proppen komen. Voor een product dat zichzelf per definitie elke dag heruitvindt, kan dat geen probleem zijn. Of toch?

Lezer wil mee beslissen

Vandaag wordt de essentie van hoe een krant gemaakt wordt, in vraag gesteld door de lezer. Die wil mee beslissen over de inhoud. Voor een krant is dat vreemd. Terwijl elk ander succesvol product gestoeld is op de wensen van het grootst mogelijk aantal klanten, is dat net omgekeerd voor kranten. Daar leest de klant wat de krant beslist hem voor te schotelen. Als enkel lezersaantallen telden was de redactie al lang overgegaan tot het dagelijks publiceren van een blote deerne op pagina drie. Kwestie van de circulatie de hoogte in te pompen. Zo werkt dat niet bij een krant als De Standaard. Een dagblad is immers een schoolvoorbeeld van ‘curated consumption‘. Ik koop een krant omdat ik een ploeg vertrouw. Een ploeg die mij, een bepaald soort lezer, begrijpt. En die elke dag, met vallen en opstaan, selecteert wat ik interessant vind. Daar heb ik als lezer weinig over te zeggen. Meest gelezen artikels – genre ‘BV wereld geshockt over outing Bart en Luc’ – indachtig, prijs ik me daar soms gelukkig over.

De wereld op zijn kop

Maar niets is voor altijd. Deze week start Yahoo met een nieuwe nieuwsbenadering. Zij laten lezers beslissen welke artikels moeten worden geschreven. Hoe? Simpel. Ze monitoren zoektermen en clicks en vissen zo uit waar u interesse in hebt. Zo merkte Yahoo Sports tijdens de vorige olympische spelen dat veel surfers wilden weten waarom duikers douchen na hun wedstrijd. Dus lieten ze gezwind een artikel schrijven over het ‘douchemysterie’ – het heeft te maken met het soepel houden van de spieren. En kon hun commercieel departement onmiddellijk gerichte advertenties voor duik- of douchegerij bij dat artikel verkopen. Echt nieuw is de aanpak niet. Twee miljoen Koreanen lezen OhMyNews, een krant gemaakt door meer dan 30.000 burger-journalisten. En in Wisconsin beslissen lezers elke dag online wat het hoofdartikel van de krant van morgen wordt.

Keuzes

Met andere woorden, er dringen zich belangrijke keuzes op. Wat vroeger éénrichtingsverkeer was, is nu een drukke tweerichtingsstraat. Dat kan een krant niet negeren. Maar in welke mate laten ze de lezer mee regeren? En welke geloofwaardige businessmodellen kan De Standaard uit zijn ‘curator’ status distilleren om te profiteren van lifestyle diensten en producten onder die naam? Pertinente vragen over vernieuwing die alleen een sterke redactie, aangevoerd door een dito algemeen hoofdredacteur, kan beantwoorden. De toekomst van De Standaard is in hun én onze handen.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC. Hij schrijft deze column in eigen naam voor De Standaard.

Tweet

1