Onze afhaalchinees heeft onlangs zijn menukaart uitgebreid. Er zijn een heleboel nummers bijgekomen. Tevens heeft hij de lay-out van de afhaalkaart aangepast. De voorgerechten stonden links bovenaan. Toen ik bestelde, zocht ik op de normale plaats naar de voorgerechten. De loempia’s stonden niet meer in de linkerbovenhoek.

Het werd me nog maar eens duidelijk hoe ons denken, handelen vast zit in patronen. Deze paradigma’s helpen ons om wel of juist niet succesvol te zijn. Eerlijk gezegd heb ik nogal wat moeite met het woord paradigma. Ik kan er mij geen beeld bij voorstellen.

Beelden zoek je bij kunstenaars en je vindt meestal wat je zoekt. Het is Jan De Cock die me een nieuw woord bezorgde voor paradigma’s. Jans exhibitie in New York heet Denkmal 11. Denkmal is een mooi alternatief. Je denken zit vast in een mal. Het kan daar moeilijk uit. Meestal hebben we van die mal geen last. Integendeel, het helpt om snel ‘gekende’ oplossingen te zien.

Mijn denkmal over denkmallen is o.a. gevormd door het lezen van één van de boeken van Joel Barker. The Business of Discovering the Future.
Denkmallen zijn normaal. Meer nog, ze zijn uiterst functioneel. Zonder zou het veel moeilijker zijn om te overleven. Ze zijn als het ware een binnenweg om dingen gedaan te krijgen. Zolang de oude denkmallen goed werken is er geen probleem. Wanneer zonder dat je het weet wordt overgeschakeld op een nieuwe denkmal sta je terug aan de start. Het zijn van die momenten waarbij denkmallen leiden tot ‘mal denken’.