In een ver verleden, toen het bedenken en produceren van Boeken-in-Opdracht nog mijn hoofdactiviteit was, mochten wij zeven jaar lang de jaarverslagen voor Deloitte (accountants) maken. Men kwam bij ons niet alleen voor een mooi stukje drukwerk, nee, er moest een creatief hoogstandje geleverd worden. En dat lukte, elk jaar weer, totdat het digitale tijdperk definitief toesloeg en het verslag voornamelijk nog per internet verspreid werd. Opdrachtgever was natuurlijk het Bestuur, maar mijn aanknopingspunt was communicatieman Marc Schweppe. Op een dag meldde Marc dat hij zijn baan inwisselde voor een soortgelijke bij het NIVRA, de vereniging van Registeraccounts in Nederland. Het Koninklijk NIVRA, en dit laatste is belangrijk voor de rest van het verhaal.

Cadeautje voor Amsterdam

In april van dit jaar ging het NIVRA verhuizen, van het ene adres in Amsterdam-Zuid naar een ander adres in Amsterdam-Zuid: ruimer, efficiënter en vooral wat mooier. Ooit het hoofdkwartier van Alexander Orlow’s Turmac Tobacco Company. Met een prachtige binnentuin van Mien Ruys, die gelukkig nog steeds in tact is.
Men vroeg ons iets “aparts”, iets “creatiefs” te bedenken t.g.v. de opening. Ik bracht een al langer sluimerend idee in stelling: waarom niet iets doen voor de jeugd, als cadeautje voor de stad Amsterdam? Er kwam een enthousiast “ja, leuk, doen we” terug en zo konden wij gaan bouwen aan het eerste congres voor kinderen, een PINC, maar dan voor 12-jarigen.
Wat een feest! We vonden verrassende sprekers: van een bioloog uit Zwitserland tot een kinderboekenauteur, van een emotioneel voetbalverhaal over sloppenwijken in Kenia tot cabarettier Erik van Muiswinkel, van de wereldkampioen kunstfluiten tot… onze Minister van Financiën. Niet met een standaardverhaaltje over geld of zoiets, nee, Wouter Bos deed met deze groep kinderen het van TV bekende spelletje: Petje op – Petje af. Groot succes.

Hoog bezoek

En de grote verrassing werd het feit, dat Hare Majesteit de Koningin, die de officiële opening zou verrichten (vanwege dat Koninklijke, zie boven), inging op de uitnodiging een substantieel deel van het kindercongres bij te wonen. Zo enthousiast zelfs, dat de website van het Koninklijk Huis al een paar dagen later dit voornemen op de website plaatste. Ja, toen hadden wij ook legitimatie om dit heugelijke feit naar buiten te brengen. We waren namelijk best een beetje trots.

Zeker toen tijdens de aansluitende ontvangst en receptie Hare Majesteit niet alleen vertegenwoordigers van personeel en accounts zou ontmoeten, maar via een hofdame ook te kennen gaf een van onze sprekers en mij (host van het congres) de hand te willen drukken. Even in de rij op de beurt wachten, en dus tijd om een eerste zin voor de eerste minuut te bedenken. Maar die eerste minuut werd een hele hand vol. Onze Koningin (ik wist het wel, maar beleefde het nu persoonlijk) is werkelijk geïnteresseerd in mensen en omstandigheden. Ik was trots, ik zei het al, en dacht, dat ik redelijk ontspannen was. Maar toen mensen van ons bureau later vroegen: ‘Waar sprak jij eigenlijk al die tijd met de Koningin over?’, wist ik het toch niet. Niet ontspannen dus, en dat is eigenlijk ook maar goed. Met onze vorstin mogen praten over een van je Dromen, mag je dan een beetje zenuwachtig zijn? Mijn antwoord is: ja.

Tweet

0