Ziekenhuisinnovatie

Door omstandigheden heb ik omstandig kennis gemaakt met het nieuwste snufje ziekenhuis innovatie. Het betreft een spiksplinternieuwe kinderbedje dat je in onze ziekenhuizen aantreft. Op de website van de fabrikant wordt het aangeprezen als “kindvriendelijk, veilig en arbotechnisch optimaal“. In de praktijk is het ding zo onhandig dat het het verplegend personeel, dokters en ouders tot wanhoop drijft. Zo kan je de zijwanden van het onding in drie standen omhoog schuiven. Dat zal een onfortuinlijke doktersassistente, die in luttele seconden zelf patiënte werd, zich nog lang heugen. De zware metalen spijlers schieten namelijk ongecontroleerd de hoogte in, recht tegen dokters of verpleegsters onderkin. Ze doen dat trouwens met een decibelniveau dat makkelijk de Brusselse geluidsnormen overstijgt. Met als paradoxale resultaat dat het bed elke slapende baby wekt.

Misser van formaat

Bovendien staan de spijlers nu zo dicht tegen elkaar dat een verpleegster er niet langer haar hand kan tussensteken om een patiëntje toe te dekken of medicijn toe te dienen. Met, u raadt het al, als gevolg dat de spijlers naar beneden moeten, het geluid de hoogte in gaat en de baby wakker wordt gemaakt. Nochtans is het bed best duur want uitgerust met een motor zodat je je kleine pruts makkelijk hoger of lager kunt zoomen. Maar natuurlijk niet tot op het niveau waarop ouders naast het bed zitten of slapen. En tenslotte is het ding ook een stuk onhandiger in het manoeuvreren dan zijn voorganger. Product HLW072-002 is dus een misser van formaat.

Klanten

Het wordt helemaal eigenaardig als je bedenkt dat de producent vlot afnemers vindt voor zijn waar. Ik heb ze in ieder geval bij de dozijnen zien staan. Iemand heeft het dus verstandig gevonden om die arbotechnische pareltjes aan te schaffen. In ieder geval was dat niemand die dagelijks strijd levert met de metalen monsters.

Teamblunders

Maar de echte vraag is hoe bedrijven, met teams van medewerkers, zo’n dure blunders maken. Want hoe verloopt zo’n ontwerp vergadering dan? Is er dan niemand die zijn hand de lucht insteekt en heel hard ‘stop’ roept? Of weet iedereen in de kamer stiekem al lang dat het product dat op de tekentafel ligt een aankomende commerciële carcrash is? En durft gewoon niemand de tirannieke baas tegen te spreken? Of is iedereen die aan de flop meewerkte werkelijk dolenthousiast? En waarom werd bij de uitwerking en de aankoop niet eenvoudig de mening van verplegers en verpleegsters gevraagd? Allemaal voer voor groepspsychologie.

Slimmer met twee

Daaruit blijkt dat je met twee wel slimmer bent dan alleen, maar met vijf dommer dan met vier. Want de ideale groep zou uit 4.6 leden bestaan. Daarna neemt de effectiviteit van groepsbeslissingen gevoelig af. Bedrijven en organisaties die beslissingen in groep nemen moeten ook weten dat een groep mensen meer risico’s neemt dan een individu. Dat komt omdat de meerderheid die een standpunt moet verdedigen tegen een minderheid, meer overtuigd raakt van zijn standpunt. En dus ook extremer wordt. Tenslotte is er in een groep sprake van gedeelde verantwoordelijkheid. Individuen vinden dat ze niet kunnen worden aangesproken op een flater die in groep is beslist is. En keuren ze dus beslissingen goed, die ze alleen nooit zouden nemen.

Kortom, een groep brengt het beste en het slechtste in een mens naar boven. Bedrijven houden daar best rekening meen, de makers van de HLW072-002 incluis.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC. Hij schrijft deze column in eigen naam voor De Standaard.

• een gigantisch scherm in het station van Antwerpen Centraal, live! (stoeltjes + toffe setting zijn voorzien)
• live webstreaming op www.canvas.be

TEDxFlanders vindt plaats op zondag 5 september van 10 tot 19u. Op het programma staan onder meer Jan De Cock over zijn vrijwillige gevangeniservaring, Koen Van Mechelen over het Cosmopolitan Chicken Project en Angelo Vermeulen over kunst, gaming en ecologie: het Biomodd project.
Bekijk het programma
Alles over TEDxFlanders

We hadden het eerder al over leuke, creatieve vergaderruimtes. Natuurlijk kan je voor meetings, kleine seminaries en brainstormsessies ook terecht bij The Studios.

• Meer info: www.thestudios.be

Het project W(DoubleU) van Crew verbaasde vele bezoekers. Het is een interactieve installatie waarbij twee personen zich in een publieke ruimte begeven – zoals hier op de E-Culture Fair – aan elkaar gelinkt door het ‘wisselen van zicht’.  Ook Jean Baptist Dumont verbaasde met zijn documentaire ‘Where is Gary?‘. JB (voor de vrienden) spoort zijn oplichter – werkzaam in verschillende Europese treinstations – op via sociale netwerksites en komt zo oog in oog met zijn oplichter te staan. Een boeiende reis doorheen zijn zoektocht is het resultaat van de documentaire. Maar ook Fundels‘ interactieve kinderboeken, multitouch technologie die je toelaat een bezoek aan kunstencentrum Z33 te maken zonder te stoten op fysieke grenzen, een open source applicatie ‘Nodebox’ dat visueel interessante output genereert op basis van een node-base interface of een gewone taal, en Musescore – online muziek compositie en notatie- , stelden tentoon in Dortmund.

Op 25 augustus organiseerde PICNIC in het kader van de E-Culture Fair een PICNIC Mini Salon, waar 20 creatieve Vlamingen, 20 Nederlanders van verschillende creatieve disciplines en een aantal Duitsers de gekste ideeën bedachten om de wereld beter te maken onder het thema ‘Redesign the world‘.

Meer foto’s over deze creatieve en interactieve dag, kan je vinden op Flickr vinden.  En welkom op hopelijk een Vlaamse editie van de E-Culture Fair volgend jaar!

Met het business model canvas, dat overigens onder Creative Commons licentie gratis te downloaden is, kan je makkelijk jouw business model uitleggen aan anderen of business modellen van verschillende bedrijven met elkaar vergelijken.

Osterwalder is ook vurig voorstander van business model prototyping, waarbij verschillende modellen uitgedacht en in de praktijk uitgetest om dan via iteratie te komen tot een goed model dat opgeschaald kan worden.

Een goed voorbeeld van deze aanpak is het Car2Go-concept van Daimler. Het idee is dat je overal in de stad car2go-autootjes vindt, die je onmiddellijk kan gebruiken om recht naar je bestemming te rijden. Je hoeft dus nooit meer te wachten op de bus (of de laatste bus te missen). Daimler zorgt voor het beheer van alle auto’s en zorgt ervoor dat de auto’s af en toe verplaatst worden naar de plek waar ze het vaakst nodig zijn. Jij hoeft enkel per kilometer te betalen.

Daimler heeft dit model gelanceerd in Ulm in Duitsland voor al zijn werknemers. Later werd dit ook in Texas, Austin toegepast.  In verschillende iteraties werden de manier om het systeem te beheren, de betaling, prijszetting, … geëvalueerd.

Tijdens de workshop had Osterwalder vooral buitenlandse voorbeelden, maar we hoeven het uiteraard niet zo ver te zoeken: Nick De Mey van Board of Innovation verzamelt op zijn blog Belgische en Nederlandse voorbeelden van innovatieve businessmodellen.

Ken je zelf nog leuke voorbeelden?  Post ze dan hieronder bij de reacties.

• van onderzoeksinstellingen antwoorden krijgt op al je vragen via een persoonlijk gesprek
• kan nagaan of onderzoeksinstellingen nuttige kennis in huis hebben die relevant is voor jouw business
• een overzicht mee naar huis krijgt van voor jou relevante onderzoeksexpertise in de regio

In aanloop van de beurs, die plaatsvindt op 19 oktober in Muizen Planckendael, kan je je vragen/gezochte expertise doorgeven aan het Innovatiecentrum. Zij zorgen er dan voor dat je op de dag van de beurs zelf korte persoonlijke afspraken krijgt met de juiste kennisinstellingen. Op die manier komt u op één namiddag te weten welke onderzoeksinstellingen voor u nuttig onderzoek doen/kunnen doen!

Op de beurs zelf zullen een 25-tal onderzoeksinstellingen, instanties, universiteiten, … een eigen stand hebben, worden er niet minder dan 30 lopende onderzoeksprojecten voorgesteld en kan u luisteren naar keynote-spreker Dirk Draulans. Hij is net terug van zijn bootreis met de Beagle (programma op Canvas) en geeft zijn visie over innovatie vanuit een biologisch standpunt.

• Meer info

En laat nu net onze troeven ons – gedeeltelijk – de das om doen. Natuurlijk zijn er culturele redenen waarom we liever risico’s mijden. Maar onze open economie speelt minstens een even belangrijke rol. België is, door zijn ligging, de meest open economie. Daarom hebben zich hier een enorm aantal multinationals gevestigd. Met twee negatieve neveneffecten.

• Ten eerste moeten onze Vlaamse ondernemers relatief gezien betere ondernemers zijn dan hun buitenlandse collega’s. Ze moeten immers kunnen opboksen tegen de concurrentie van grote internationale bedrijven in hun eigen achtertuin.
• Ten tweede wordt het voor ons, risicoschuwe Vlamingen, nog moeilijker om bewust te kiezen een eigen zaak uit de grond te stampen. Zeg nu zelf. Als je bij het afstuderen een aantrekkelijk en betrekkelijk veilig jobaanbod bij een groot multinationaal bedrijf met internationale carrièrekansen krijgt voorgeschoteld, wordt het extra moeilijk om toch te kiezen voor het onzekere bestaan van ondernemer. En dus kiezen meer Vlamingen voor een job dan voor een eigen bedrijf.

Bovendien heeft Flanders DC vastgesteld dat een hoge opleidingsgraad een negatieve invloed heeft op ondernemerschap. En dat die correlatie net in Vlaanderen meer speelt dan in andere regio’s. Spijtig genoeg voor ons blijkt ook dat hogeropgeleide ondernemers betere ondernemers zijn. Ander onderzoek van Flanders DC heeft voor het eerst aangetoond dat het aantal ondernemers een graadmeter voor de conjunctuur is. Minder ondernemers betekent meer risico op een crisis twee jaar later. Een groei in het aantal starters vertaalt zich in een positieve invloed op de conjunctuur. Dat fenomeen hebben we een aantal decennia geleden in kaart kunnen brengen en dat over de hele wereld. En dat maakt onze lage graad van ondernemerschap extra jammer voor ons allemaal.

Uiteraard bestaat de oplossing er niet in minder Vlamingen te laten doorstuderen of onze ligging minder uit te spelen en zo minder multinationals te overtuigen. Wel om in te zetten op onze jeugd. En het goede nieuws is dat een derde van de jongeren een eigen onderneming wél ziet zitten.

Naar de studies van Flanders DC

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC. Hij schrijft deze column in eigen naam voor De Standaard.

Het grastapijt is bedoeld om de creativiteit aan te wakkeren tijdens vergaderingen. 98% van onze creativiteit is weggespoeld vanaf ons 25ste door ‘volwassen zorgen’. Door het gras tussen onze tenen te voelen, keren we terug naar onze kindertijd en wordt de creativiteit weer aangewakkerd, volgens het boek Walk on The Grass van Angela Whitlock.

Uit het onderzoek van Crowne Plaza blijkt dat mensen na 20 minuten hun aandacht verliezen en dat het grasperkje aandacht langer vasthoudt, maar ook nog eens een flinke boost geeft aan je denkvermogen.

Voor die creatieve vergaderingen kan je binnenkort bij ons terecht, je mag je schoenen aan de voordeur laten staan, maar meer nieuws daarover volgt later!

Naar het artikel op She.be