Wie zegt dat je niets kunt leren van televisie te kijken? Ik heb in één week tijd twee keer iets opgestoken van dat vermaledijde medium. De eerste keer kwam ik Susan Boyle en mezelf tegen op YouTube. De tweede keer kreeg ik een les in ondernemerschap bij de dames uit Mijn restaurant in Diest.

Timide huisvrouw

47 jaar is ze en de incarnatie van een timide huisvrouw die samenwoont met haar kat. Brits, verre van moeders mooiste en nog nooit gekust. Dat is zowat de korte bio van Susan Boyle. Ze deed mee aan het Britse televisieprogramma Britain’s got talent. Bij haar verschijning op het podium zag je de juryleden met de ogen rollen, het publiek anticiperend gniffelen over de ongetwijfeld erbarmelijke uitvoering van ‘I dreamed a dream’ uit Les Misérables die hen te wachten stond, en de camera’s alles in gereedheid brengen om wat zich als een perfect uitlachmoment aankondigde, in elk detail in beeld te brengen.

Niets aan Boyles verschijning kon jury en publiek voorbereiden op wat toen gebeurde. De dame uit Blackburn was nog maar aan haar tweede strofe bezig en haar zoetgevooisde stem deed de jury tranen, het publiek opveren en de camera’s een triomf registreren. Niet zomaar een perfect gezongen lied met een grote stem, maar de overwinning van een vrouw zonder geluk op de vooroordelen van een natie.

En zo zet televisie je aan het denken. De spontane uitbarsting van applaus was veel meer dan een simpele erkenning van Susans talent. Het was een collectieve verontschuldiging voor elke keer dat we iemand niet naar waarde hebben geschat op basis van een onterecht vooroordeel. En in het geniep applaudisseerde ook de Susan Boyle in elk van ons mee die wraak nam voor elke keer dat wij onterecht zijn benadeeld.

Vooroordelen nekken talent

In Vlaanderen zijn we niet vrij van vooroordelen. Na Lernout & Hauspie hangt er een geurtje aan elke ambitieuze ondernemer. En een landgenoot die claimt het nieuwe aidsmedicijn te willen uitvinden, zullen we niet geloven. Wij hebben dus al veel Susans met talent links laten liggen. Het cynische daarvan is dat wij het zijn die de rekening betalen. Elke keer dat vooringenomenheid talent nekt, rendeert dat talent niet voor onze samenleving. Gelukkig laat niet iedereen zich daardoor uit het veld slaan, want ondertussen bouwt een Belgisch bouwbedrijf de hoogste toren ter wereld, verfilmt Steven Spielberg ons Kuifje en digitaliseert het Kortrijkse Barco cinemazalen van LA tot Laos.

Ook de zussen Mariani uit Tienen, die in Diest Fleur Délice uit de grond stampen, kunnen meespreken over vooroordelen. Fleur Délice is een nieuwe eetgelegenheid uit het VTM-programma Mijn restaurant en Rebekka en Deborah behoren, zacht uitgedrukt, niet bepaald tot het lijstje topfavorieten. Vooraf vroeg ik me dan ook af of mijn bezoek zondagavond aan het restaurant delicieus of desastreus zou uitdraaien. Het werd een beetje van beide, maar vooral een goede les in ondernemerschap.

Bij mijn bezoek zagen de dames er behoorlijk gestrest uit. Ik denk dat ze aan hun derde kok in evenveel weken zitten. Deze keer wel een goede, want ik vond het eten best behoorlijk lekker. Maar welke cursus kan je als ondernemer voorbereiden op hoe moeilijk het zal zijn om goed opgeleid personeel te vinden -zelfs met een job voor de camera als troef? En een businessplan schrijven is niet voor iedereen weggelegd, zelfs al zorgt het programma zelf voor de nodige financiering. Een zaal runnen, het eten op tijd serveren en de klanten de juiste afrekening presenteren… Niet zo eenvoudig als het lijkt. Het is een verhaal van vallen en opstaan, van volhouden en opnieuw beginnen.

Mijn restaurant geeft Vlaanderen een voorsmaakje van de immense moeilijkheidsgraad en het vereiste doorzettingsvermogen die nodig zijn om een zaak op poten te zetten. Het heeft de verdienste om Vlaanderen meer bij te brengen over ondernemerschap dan een verplichte cursus bedrijfsbeheer aan de universiteit ooit zal kunnen. Schooltelevisie mag dan zijn afgeschaft, gelukkig is er nog VTM.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC, Hij schrijft deze column in eigen naam voor de krant De Standaard.

Tweet

2