Zodra het bij mij thuis of op het werk op culinaire zaken aankomt, is mijn vrouw Nelleke in charge. Toen wij nog uitgevers waren ontwikkelde zij voor Unilever de serie Blueband Basis Kookboeken, zij schreef een spannend kook/reisboek ‘De Verenigde Smaken van Amerika’, zij is lid van de IACP (International Association of Culinary Professionals), schreef samen met collega Clara ten Houte de Lange ‘Het Keukenboekje’ (over bewuster en zinniger omgaan met eten en drinken), en tijdens onze jaarlijkse PINC Conference is zij degene die zorgt voor spannende en onverwachte culinaire verrassingen. Dus… wie ben ik om een verhaal over voedsel te schrijven. Waarom ik het toch doe, zal zo dadelijk blijken.
Aanleiding is een Tweet van de Nederlandse Internet-goeroe Herbert Blankesteijn met een filmpje van Jamie Oliver:

Ik begon te kijken en had weer groot respect voor de manier waarop Jamie vooral met kinderen en jonge mensen kan omgaan. Het idee sprak mij aan en ik was bij voorbaat overtuigd, dat Jamie deze kids in ieder geval had bekeerd tot beter, lees gezonder eten. Maar niks daarvan, enfin, kijk maar.

Waarom dit alles hier aangehaald? Die kinderen, onbevangen en niet bevooroordeeld, je ziet ze gruwelen van de viezigheid, die Jamie in de mixer stopt. Deze rommel eten? Nooit, zou je denken. Maar dan gaat het in de pan, het sputtert lekker alsof het een ‘normale’ nugget is, en ja, dan gaat de hele groep – zonder uitzondering – overstag en wil iedereen er best van smullen.
En dat verschijnsel zie ik tegenwoordig overal om mij heen. Er gebeurt iets, iedereen is tegen, walgt ervan, vindt het vreselijk… totdat het door de media vrolijk wordt opgediend en iedereen lekker gaat ‘smullen’. Ik hoef hier geen voorbeelden te geven, iedereen weet wat ik bedoel. De verpakking lijkt het alom te gaan winnen van de inhoud: of iemand écht zingt of playbackt? Doet er niet toe, als hij of zij er maar ‘lekker’ uitziet. Of die politicus zinnige dingen zegt of niet? Hindert niet, hij heeft zo’n lekker koppie op tv. De grote, rode tomaat ziet er uit om in te bijten; niet doen, je proef alleen maar water.

Hoe komt het nou, dat wij genoegen nemen met rommel die er lekker uitziet, terwijl er best veel betere kwaliteit voorhanden is? Gemakzucht? Kan, maar dat is het niet. De oorzaak – en daarmee gelijk de oplossing – zit mijns inziens in het feit, dat wij opvoeding zijn gaan verwisselen met het doorgeven van kennis, spullen, feiten, data, snel succes. ‘Hij heeft een goede educatie, WANT hij deed Harvard’. Hij weet dus veel, kan dus veel, maar IS hij ook veel?
Ik mag van mijn omgeving niet teveel preken, zeker niet op mijn leeftijd, maar de ‘jonge’ Jamie bracht mij op deze stralende zondagmorgen tot bovenstaande gedachten.

Het leuke is, dat ik wel een pessimist lijk, maar uiterst positief denk en handel. Ook dát weet mijn omgeving. Ik leef en handel naar een levensmotto, dat ik ooit vond bij de beroemde Italiaanse fashion-designer Nino Cerruti, die bij ons op PINC kwam spreken: ‘Ich bin ein Pessimist, aber ich denke positiv’. Die heb ik toen maar meteen overgenomen. Ik had hem zelf kunnen bedenken, maar ik had er een ‘aandrager’ voor nodig.
En om dan toch maar bij Creativiteit te eindigen – dat is ten slotte het domein van Flanders DC – je kunt helemaal autonoom creatief zijn, maar voor velen is een klein zetje van buiten effectief en nodig.

Tweet

1