Zoals Calvin & Hobbes het zo mooi zeggen: “a good compromise leaves everybody mad”
Als je wilt samenwerken, of het nu tussen mensen of organisaties is, zijn compromissen onvermijdelijk. Zonder compromissen geen samenwerking, kijk maar naar de politiek…

Maar ik ga toch graag uit van het devies dat je mensen kunt overtuigen van een goed idee of voorstel, ook als ze initieel niet akkoord zijn. De kunst vind ik om uit de botsing van tegengestelde meningen een nog béter voorstel, idee of plan te maken. Want soms hebben anderen gewoon gelijk, alleen had je dat zelf nog niet zo gezien. Ik probeer daarom op zoek te gaan naar de argumenten en de onderliggende drijfveren van de ander, en te kijken wat ik daar tegenover kan stellen.

Als je het niet eens bent met een beslissing, er niet mee kunt leven en het is fundamenteel in je eigen werk, dan moet je je wel bezinnen. Ik volg in theorie de stelling wel dat idealiter iedereen zich achter een beslissing moet scharen eens ze genomen is, maar in de praktijk zie ik nog een tweede mogelijkheid: je afzijdig houden wat dat onderwerp betreft. Ik denk dat dit laatste minstens zo vaak voorvalt.