Het is natuurlijk leuker om in je column te vertellen hoe succesvol je elk jaar weer al dan niet wereldberoemde sprekers voor PINC te boeken, maar ja, wanneer je eerlijk wilt blijven moeten de minder geslaagde pogingen ook een keer op papier.

Alweer een aantal jaren geleden werd de befaamde ‘baas’ van General Electric, Jack Welch verkozen tot manager van de (20ste) Eeuw. Hij had ook net een boek gepubliceerd en het leek mij de moeite waard een poging te wagen om hem te strikken. Jack zou keynote speaker zijn op een congres van het weekblad Business Week in San Francisco en ik besloot te investeren in een kort tripje naar dit congres. Zelfs wanneer je niet in het duurste hotel gaat slapen en een economy-ticket koopt, blijft het een kostbare move, maar, wie niet waagt, wie niet wint. Je moet je dan wel goed voorbereiden en dat deed ik.

Ik wist dat Monique Knapen, directeur van het John Adams Institute in Amsterdam, de man ook dolgraag zou willen uitnodigen als spreker. En de uitgever van Jack’s boek, Het Spectrum, was ook geïnteresseerd en bereid eventueel het plan te ondersteunen. Beide partijen gaven mij een brief met documentatie mee en dat, samen met mijn overtuigingskracht en een PINC-map met informatie, zou het moeten doen.

Welch betrad het podium, en voordat hij een woord kon zeggen moest hij een minutenlange ovatie in ontvangst nemen. Daarna zijn indrukwekkende verhaal en daarna lunch. Hoe zou ik een moment kunnen vinden om hem aan te schieten? Het antwoord is simpel: altijd een vrouw vragen die de procedure kent, in dit geval een hostess van de Business Week-organisatie. Zij vertelde dat er maar één moment voor mij zou zijn en dat was aan het eind van de lunch. ‘Normaliter willen dergelijks VIP’s nog wel eens wegspurten, maar dat kan niet; na de lunch is er photo shoot.

Welch zat aan Tafel 1, de eretafel, en ik aan tafel 42. Voorgerecht, hoofdgerecht, niks aan de hand, maar toen het dessert op zijn eind liep schuifelde ik richting Tafel 1. De goede man werd natuurlijk door zijn tafelgezelschap continue besprongen, die kans liet niemand zich ontgaan. Ik slenterde een keer of tien richting de toiletten en terug, en toen… Opeens was er een slotseconde, waarin hij heel even zonder aandacht van derden was. Ik schoot op hem af, hij stond op, ik stelde mij voor en vroeg: ‘Mr. Welch, did you ever go for a mission, where you had less than 1% chance for success?’. ‘Hundred times’, antwoordde hij en hij keek mij indringend aan. Ik vroeg om twee minuten tijd, die kreeg ik en ik nodigde hem uit voor PINC, John Adams en Het Spectrum. Ik gaf hem al het materiaal, bedankte hem en vertrok.

Terug in Nederland wachtte ik lang op een reactie, maar… nooit meer wat gehoord. Ja, zo gaat het soms ook. En het leerde mij altijd weer ergens voor te gaan, altijd weer optimistisch te zijn, maar ook… niet te vergeten dat de werkelijkheid soms ver weg blijft van de Droom.