Iedereen is voor vooruitgang, niemand voor achteruitgang. Maar duidelijk maken wat men met vooruitgang bedoelt is geen eenvoudige zaak. Wellicht moet meer creativiteit worden aan de dag gelegd bij het formuleren van onze visie op vooruitgang. De stijging van het nationaal product wordt vaak bij gebrek aan beters verondersteld te wijzen op vooruitgang. Reeds lang maken economen voorbehoud bij het berekenen van het bruto binnenlands product, louter in termen van opgetelde toegevoegde waarde. Deze methode heeft bijvoorbeeld tot gevolg dat wanneer ik zou huwen met onze schoonmaakster, ik het BBP in het koninkrijk zou doen dalen. Een op het eerste gezicht onvaderlandse houding die te maken heeft met het feit dat je echtgenote die het huishouden bestuurt – een aartsmoeilijke taak – toch niet geacht wordt in loondienst te zijn bij haar man.

Mijn eigen huishoudelijke creativiteit heeft er trouwens in bestaan, sedert talrijke decennia, in ons huishouden het confederalisme avant-la-lettre toe te passen waarbij ik mij bezighoud met de globalisering in de wereld en zijn consequenties en met de perikelen rond de euro. Mijn echtgenote, die mij overigens verwijt dat ik een te Eurotische opvatting koester over Europa, is bevoegd voor al het overige. Zij heeft volgens de grondwetspecialisten alle restbevoegdheden, als daar zijn: waar wij gaan wonen, welk pak ik moet dragen, waar en wanneer we op vakantie gaan, welke auto ik mag kopen, hoe laat ik ‘s avonds thuis moet zijn, wat ik mag eten en wat ik allemaal niet mag drinken, en ga zo maar door. Deze bevoegdheidsverdeling zit vol micro-communautaire spitstechnologie en maritale nanotechnologie en is een voorbeeld van extreme binaire inter-individuele solidariteit en confederale samenwerking. Ofschoon mijn vrouw geregeld opmerkt dat economie studeren schadelijk kan zijn voor mijn geestelijke gezondheid. Met deze uitspraak overschrijdt ze echter haar bevoegdheden en zitten we in een bevoegdheidsconflict, eventueel in een belangenconflict, dat zo complex is als het arbitreren van het geruzie over de geluidsnormen boven Brussel en onze beide Vlaamse en Waalse Brabanten.

Mark Eyskens