Deze week wil ik deze kolommen misbruiken om onze vrienden, de Britten, toe te juichen. Want terwijl iedereen in continentaal Europa op zijn luie krent aan een zwembad ligt, hebben ze aan de andere kant van het Kanaal niet stilgezeten. In de laatste maanden hebben de Britten een regering gevormd, hun begrotingstekort gereduceerd, hun kandidatuur voor het WK 2018 georganiseerd én de Olympische Spelen geprepareerd. Bij dat laatste zijn ze zo grondig te werk gegaan dat zelfs wij er wat van kunnen opsteken.
De eerlijkheid gebiedt ons er bij te vertellen dat ook in het Verenigd Koninkrijk de regeringsformatie lang aansleepte. De Britse pers kreeg het zelfs danig op haar heupen, met enkele scherpe commentaarstukken als gevolg. Het vergde David Cameron dan ook vier volledige dagen om met zijn coalitieregering en programma op de proppen te komen. Een mens zou van minder nerveus worden.

Terwijl bij ons een perimeter wordt afgetast, Bodrum en convergenties worden verkend, en de preformatie op zoek gaat naar een reformatie, hebben de Britten van de zomer gebruik gemaakt om het snoeimes boven te halen. Geen opsmukoperatie waar alleen de voortuin aan moet geloven. Nee, het volledige bos wordt onder handen genomen met 160 miljard euro besparingen over vijf jaar en mogelijk 60.000 ambtenaren minder.

Bij ons is niet iedereen overtuigd dat er überhaupt bespaard moet worden. Maar waar God en klein Pierke het de voorbije week bij ons wél over eens leken, was dat het WK 2018 in België organiseren een dommigheid was. Te duur, te megalomaan, te moeilijk en te veel uitzonderingen voor de Fifa. Alhoewel dat laatste achteraf niet correct bleek, hadden wij alleszins geen doelkans gemist om de wereld te tonen dat we zonder noemenswaardige inspanning het WK Mekkeren op onze naam schrijven. Wat zijn die Japanners, Zuid-Koreanen, Australiërs, Russen, Spanjaarden, Amerikanen, Qatari en Portugezen toch een bende dwazeriken om zoveel moeite te doen om het WK binnen te halen en Sepp Blatter rijk te maken. Verstandige mensen doen daar niet aan mee.

Eigenaardig genoeg strijden de eilandbewoners aan de overkant van het Kanaal wel met hand en tand om het WK 2018. Het is te zeggen, tussendoor. Wanneer ze even niet hun volle aandacht moeten geven aan de organisatie van die andere dwazernij, die wij uiteraard al lang op ons grondgebied verboden hebben, de Olympische Spelen van 2012.

Bij de voorbereiding daarvan is het Britse toerismebureau niet over één nacht ijs gegaan en heeft het onderzocht hoe de Britten Belgen het best kunnen ontvangen. Interessante lectuur. Wist u dat mannen in België rechtstaan wanneer vrouwen de kamer binnenkomen, of de bus opstappen? Dat het ‘not done’ is in ons land om je handen in je broekzakken te steken, te geeuwen, te krabben of een tandenstoker in het publiek te gebruiken? Dat Walen van bureaucratie en hiërarchie houden? En dat we ‘indirect’ zijn en bijna nooit klagen?

Tenzij uiteraard iets ambitieus en prestigieus kan zijn. En het moed en doorzettingsvermogen vraagt om ons doel te bereiken. Dan zijn we wel direct en schalt de klaagtrompet.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC. Hij schrijft deze column in eigen naam voor De Standaard.

Tweet

0