Heisa, ophef en verontwaardiging. Het Chinese meisje van negen dat vrijdag ‘live’ een vaderlandslievend Chinees lied zong voor een miljard televisiekijkers op de openingsceremonie van de Olympische Spelen, bleek niet het echte zangeresje te zijn. De partijbonzen van het Chinese politbureau vonden het uiterlijk van het originele zangeresje ‘niet geschikt’ genoeg. Lees: ze was te lelijk. Het meisje kreeg na de generale repetitie te horen dat ze vervangen werd door een meisje met een Colgate-glimlach. De beeldige Lin Miaoke ging met de eer lopen voor de camera. Maar de stem die we hoorden tijdens de ceremonie was niet de hare maar die van de zevenjarige Yang Peiyi. Tja, ook met meer dan één miljard Chinezen is het blijkbaar moeilijk eentje te vinden met een fluwelen stem en een bevallig uiterlijk. De regisseur vergoelijkte zijn keuze door te zeggen dat het om het imago van het land ging. En nu dreigt hij het omgekeerde te bereiken. Intussen bleek ook al dat niet al het vuurwerk dat we zagen tijdens de openingsceremonie ‘live’ was. Zo waren de beelden van de 29 gigantische ‘voetafdrukken’ digitaal ingepast, naar verluidt wegens de nevelige lucht.

Ook tijdens de Spelen zelf steekt de vraag naar authenticiteit de kop op. Mag technologie een rol spelen in sport of ondermijnt innovatie de menselijke sportprestatie? De twistappel met dienst is het Speedo LZR Racer full-body-zwempak. Toeval of niet, maar sinds februari van dit jaar zijn 12 wereldrecords verpulverd door zwemmers die zo’n pakje droegen. Acht wereldrecords zwemmen werden op het moment van schrijven al verbeterd in Peking. De LZR Racer heeft geen stiksels meer. In plaats daarvan werkt Speedo met een ultrasone lastechniek. Het spul aantrekken kost meer dan een half uur, maar het zorgt er wel voor dat de zwemmer optimaal in het water ligt. Maar is zo’n pak wel eerlijk? En wie wint de wedstrijd dan, het pak of de man?

Maar waarom zou sport zich moeten afsluiten van innovatie en technologie? We tennissen toch ook niet meer met rackets uit 1949? Innovatie zorgt er net voor dat de mensheid tot steeds meer in staat is. In het zwemmen bijvoorbeeld zijn er niet alleen betere zwempakken maar ook vernieuwingen in design, technologie en geneeskunde die tot betere prestaties leiden. Neem nu dat ‘snelle’ bad. Ingenieurs en ontwerpers hebben ervoor gezorgd dat het bad in Peking drie in plaats van twee meter diep is. Dat maakt de watertegenkanting een stuk minder groot. Doordat het bad ook breder is zijn de buitenste lanen vrij en kunnen ze dienen als een soort buffer. De plastic boeien die dienen als baken tussen de lanen zijn zo ontworpen dat ze water naar beneden duwen in plaats van naar boven en de startblokken zijn geïnspireerd op de atletiekstartblokken voor een supersnelle take-off. Maar ook verbeterde technologie leidt tot betere prestaties. Na elke wedstrijd kan elke zwemmer bijvoorbeeld een haarscherpe video-analyse bekijken. Innovaties in sportgeneeskunde zorgen er dan weer mee voor dat de 41-jarige zilveren-medaillewinnares Dara Torres binnenkort geen uitzondering meer zal zijn. Torres is niet alleen relatief oud, ze lijdt ook aan astma. Nieuwe medicijnen doen haar normaal ademhalen. Maar ook de toegenomen sponsoring zorgt ervoor dat zwemmers zich kunnen toeleggen op hun carrière. Dat brengt leuke extraatjes mee voor bijvoorbeeld Michael Phelps. Als hij acht gouden medailles wint, krijgt hij een bonus van 1miljoen dollar van Speedo.

Traditionalisten klagen dat technologie ervoor zorgt dat de link tussen het verleden en het heden wordt doorbroken. Maar is het erg dat we de records uit de jaren 70 niet langer kunnen vergelijken met de huidige records? We zetten toch ook onze laptops van vandaag niet naast de IBM XT’s uit de vroege jaren 80? En laat ons niet vergeten dat misschien ook de sporters een aandeel in hun eigen succes hebben. Adrenaline en doorzettingsvermogen, verhalen van helden en gevallen sterren maken van de Spelen een authentiek drama. En daar is voor de traditionalisten niets veranderd in vergelijking met de Grieken.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC, de Vlaamse organisatie voor ondernemingscreativiteit. Hij schrijft deze column in eigen naam.