Ik speel basgitaar in een bandje CGB (spreek uit Chez GB). De afkorting staat voor Colruyt Group Band. Ja inderdaad, de leden (6 à 7 hangt af hoe we tellen) werken allemaal voor verschillende dochters van de Groep Colruyt. Van onze saxofonist (laat ik hem maar Wim noemen, is het eenvoudigst hij heet ook zo) mocht ik een aantal jaren geleden iets leren dat sindsdien nazindert. In de eerste maand van 2008 is dit terug op de voorgrond gekomen.

Wim en ik speelden een aantal jaren geleden ook al samen in een bandje.  Wim is een vriend die nu één van mijn medewerkers is.   Toen was dat ook zo, echter in een andere job.  Op een avond haalde ik Wim op om te repeteren.   Wims dochter komt de deur openen en laat me binnen.  Wanneer Wim zijn jas neemt om te vertrekken vraagt ze : ”Papa moet jij nu weer muziek gaan spelen?”    Wim antwoordt  : ”Nee papa moet niet, papa doet dit graag”.  Vergt wel moed om aan die kleine uk te zeggen : “Papa kiest voor zichzelf op dit moment  en papa  speelt graag muziek”.  Het vergt ook moed om moeten niet als excuus te gaan gebruiken (ik had bijna moeten geschreven).

Jan Januari is nogal een maand waarin moet/moed/ontmoeten nogal aanwezig zijn.  Mijn mentale velcro laat dit klaarblijkelijk goed plakken.

• Begin van deze maand kom ik via een bezoek aan een trainingsorganisatie op de Heerlijckyt . Het eerste bordje dat ik op het domein tegenkom :  ‘Heerlijckyt : plek vol ont.moeting’. Niet met een streepje wel met een punt.
• Ik zocht een boek in de boekenkast  en er valt boekje open op pagina 31.  Daar staat een verhaal over de kracht van ont-moetingen.  Wel met een streepje en niet met een punt.
• Boekje van de hand van Jens Pas : over de kracht van ontmoetingen.  Niet met een streepje, niet met een punt. 
• Zet  mijn cd-collectie op mijn nieuwe ipod.  Het zevende nummer  van  Interzone Mantras door The Tea Party : Must Must.
• Ik besluit de inspiratie van Filip Peeters te volgen : ik duik in het onbekende en besluit een boek met gedichten te lezen van Johann Wolfgang von Goethe.   ‘Dronken moeten we allen zijn’ is de titel van één van zijn gedichten.

Toen ik aan dit stukje begon, zocht ik wat op over moeten en ontmoeten.   Naast Google gebruik ik nogal graag papier.

In de  Van Dale stond volgend woord uitgelegd : ontmoetingsstof. (de) leerstof in de vorm van verhalen die dermate boeiend is dat er een voedingsbodem ontstaat voor het aanleren van begrippen.   Dus inspiratiestukjes en ontmoetingsstof zouden hetzelfde moeten zijn.