De zomer is voorbij. De podia van de muziekfestivals zijn afgebroken. Wat leert ons een blik op de affiches?

TW Classic 2008. Top of the bill: The Police. Sting (56), Andy Summers (65) en Stewart Copeland (55) zetten de weide in lichterlaaie met klassiekers als ‘Message in a Bottle’, ‘Walking on the Moon’, ‘Can’t Stand Losing You’ en ‘Next to You’. Daarvoor hadden de 40.000 geëxalteerde fans een bijzonder energieke Iggy Pop (61) de versterkers zien beklimmen en brulden meer dan alleen ‘de mannen van Diest’ mee met ‘Matchbox Car’ en ‘Nothing on my radio’ van The Scabs. Tijdens de editie van vorig jaar waren het onder andere John Fogerty (63) en Elton John (61) die het festival plat speelden.

Seniorenbands

Op Pinkpop Classic stalen de jaren ’60 – popgroep Manfred Mann’s, Earth band, bestaande uit 60 +ers, en UB 40 (of beter UB 50+?) de show. Marktrock Leuven zag de oudjes Raymond van het Groenenwoud, Polle “Pap” Michiels en Jan Leyers de massa in beweging brengen. De 73-jarige Leonard Cohen was de trekpleister op het Cactusfestival. De affiche van de Lokerse Feesten voorzag een opeenvolging van “seniorenbands” met Sex Pistols, Kids, Status Quo en New York Dolls. Ook “Greyce” Jones sierde er de affiche. Zelfs op Pukkelpop, het festival voor het jonge volkje, vormde de 45plus- club Metallica de hoofdact.

Talent wordt beter met de jaren

Het lijkt op zulke momenten evident dat er geen leeftijd staat op talent. Het lijkt dan duidelijk dat talent, net als wijn, beter wordt met de jaren. Maar mooie liedjes duren niet lang. Als de setlists zijn gespeeld en de muziek is verstomd, klinkt een ander geluid. Dan wordt 50-plussers die werk zoeken, diets gemaakt dat ze te oud zijn om te worden aangeworven, dat ze de investering of de meerkost niet meer waard zijn. Of dan krijgen 50-plussers die werken te horen dat ze weggerationaliseerd worden wegens gebrek aan flexibiliteit of frisse ideeën. Terwijl ze toegejuichd worden op het podium, moeten 50-plussers op de arbeidsmarkt vreemd genoeg elke dag knokken om te bewijzen dat ze getalenteerd zijn, dat ze wel degelijk ‘mee’ kunnen, dat ze nog veel te veel te bieden hebben om al te worden afgeschreven.

Voorbeeldfunctie

Ouderen maken niet alleen op de festivalweide het mooie weer. Weinig dertigers hebben er bijvoorbeeld moeite mee om hun ouders uit de babyboomgeneratie in te schakelen voor flexibele en occasionele kinderopvang, om bij te springen als ze het zelf te druk hebben op het werk of als ze bijvoorbeeld naar de bioscoop trekken voor een film met pakweg Sharon Stone (50), Harisson Ford (66) of Anthony Hopkins (71). Dat vijftigers in de privésfeer en de vrije tijd een sleutelrol spelen en zelfs een voorbeeldfunctie vervullen, lijkt dus perfect aanvaardbaar. Maar zodra de werkweek begint te lopen, maken bewondering en respect schijnbaar plaats voor minachting en afwijzing. Begrijpe wie begrijpen kan.

Keith Richards en selectiegesprekken

De depreciatie van de 50-plussers klinkt vandaag de dag als een grijsgedraaide langspeelplaat. Het is toch volkomen ‘insane in the brain’ dat dezelfde rekruteerders die op zaterdag niet genoeg kunnen krijgen van de riffs van een Keith Richards, zich tijdens selectiegesprekken een paar dagen later niet meer door gerijpte kwaliteit laten inspireren en geen oog meer hebben voor de competenties van de vijftigers die voor hen plaatsnemen.

Nochtans is het voor duurzaam ondernemerschap meer nog dan een luxe, een noodzaak geworden om maximaal de vruchten te plukken van de rijke ervaring, levenswijsheid en maturiteit die de grijze talentengolf te bieden heeft. Als ze zelf over vijftig jaar nog willen bestaan, zullen bedrijven een prioriteit moeten maken van hun retentiebeleid en zonder vooroordelen het potentieel van de vergrijsde arbeidsreserve moeten verzilveren.

Misschien vormt de onlangs 50 geworden Madonna een voldoende inspiratiebron om elke hr-manager te overtuigen.

Fons Leroy

Gedelegeerd bestuurder
VDAB

Tweet

5