Flanders DC - Inspiratie blog » Lorin Parys

Lorin Parys over Flanders DC

Ann-Katrien Cox — Wed, 16 Dec 2009 10:58:55 +0000

Ondernemen Today interviewde Lorin Parys, voorzitter van Flanders DC over:

de core business van Flanders DC
of de recessie al dan niet een invloed heeft op wat Flanders DC doet
of de markt nu competitiever is dan 2 jaar geleden

Gerelateerde artikels

Evaluatiemoment proeftuinen startschot voor innovatiecoördinatoren

Koen Peeters — Thu, 28 May 2009 10:35:32 +0000

1200 onderwijsmensen samen rond innovatie in Antwerpen

27 mei 2009, Antwerpen – Het forum Innovatie maakt school, georganiseerd door de proeftuinen onderwijs en Flanders District of Creativity, kon op grote belangstelling rekenen. Zo’n 1200 onderwijsmensen zakten op hun vrije woensdagmiddag af naar de Elisabethzaal om Sir Ken Robinson aan het werk te zien, te leren van vijf jaar proeftuinen en inspiratie op te doen hoe ze creativiteit meer kunnen inbedden in hun school en in de klas. Ook ministers Vandenbroucke en Ceysens waren van de partij.

Sir Ken Robinson: willen we van al onze kinderen professoren maken?

Sir Ken Robinson, wereldautoriteit op vlak van creativiteit in het onderwijs, hekelde ons onderwijs dat te zeer gericht is op intellectuele vaardigheden. “De tijd van een universitair diploma halen en je broodje was gebakken, ligt ver achter ons. Mensen moeten constant bijleren, zichzelf constant heruitvinden in feite, om mee te kunnen in de maatschappij van de eenentwintigste eeuw. Ons onderwijs moet erop gericht zijn de talenten van mensen te ontdekken en te cultiveren. Net als een goede landbouwer de juiste omstandigheden creëert waarin zijn gewassen kunnen groeien.”

Evaluatie proeftuinen: scholen kleuren nog teveel binnen de lijnen

De rapporten van de onderwijsinspectie over de proeftuinen tonen aan dat de directies en de leerkrachten hun autonomie niet altijd ten volle benutten en hun bewegingsvrijheid beperkter inschatten dan zij in feite is. In de proeftuinen mochten scholen afwijken van bepaalde aspecten van de regelgeving, maar het inspectieverslag wijst erop dat veel proeftuinen binnen de huidige lijnen bleven kleuren. Vlaams minister van onderwijs Vandenbroucke voegt daaraan toe: “Er is dus ruimte in de huidige regelgeving voor een eigen schoolbeleid en voor creatieve organisatiestructuren en methodieken. Ik roep u op om die ruimte te gebruiken voor meer talentgericht onderwijs. Om u verder te organiseren binnen de scholengemeenschappen. En om mee te bekijken hoe we de knelpunten in de personeelsorganisatie kunnen oplossen.”

Opleiding innovatiecoördinator: duurzame ondersteuning van onderwijsvernieuwers

Flanders DC en de afdeling proeftuinen van het departement onderwijs van de Vlaamse overheid stellen daarom voor om in onze scholen een innovatiecoördinator op te leiden. Die gaat structureel op zoek naar nieuwe ideeën en zorgt dat vernieuwingsprojecten ook effectief worden ingevoerd. Flanders DC voorzitter Lorin Parys: “Concreet zetten we een eerste traject op voor veertig scholen. Innovatie top-down opleggen werkt vaak niet, daarom kiezen we voor een bottom-up aanpak. Voor die groep van veertig ontwikkelden we een opleidingstraject van vier dagen. We doen een beroep op de volgende minister van onderwijs om dit ook structureel te gaan inbedden in het hele Vlaamse onderwijs. ”

Ook Vlaams minister van economie, wetenschap en innovatie Patricia Ceysens pleitte ervoor om de muren tussen vakken en domeinen af te breken en er bruggen tussen te bouwen. “Onderwijsmensen zijn cruciaal om mensen op te leiden met de juiste kennis, vaardigheden en attitudes om onze Vlaamse welvaart en welzijn te blijven behouden in de toekomst. Daarvoor hebben we flexibele, creatieve mensen nodig, mensen met een brede kijk op de zaken die tegelijk specialist zijn in een bepaald domein: ondernemende wetenschappers, wetenschappelijke creatievelingen en creatieve ondernemers. We moeten ook meer naar buiten kijken en in contact komen met andere culturen buiten Vlaanderen. Onze vreemde talenkennis mag daarom terug beter.”, aldus Ceysens.

Download het persbericht in word.

Download speeches minister Vandenbroucke, minister Ceysens en Lorin Parys over de opleiding innovatiecoördinator

Foto’s

Gerelateerde artikels

De Warhol – economie

Lorin Parys — Fri, 10 Apr 2009 11:01:56 +0000

De creatieve industrie werd voor de crisis door iedereen bezongen maar wordt vandaag uit het nieuws verdrongen. Door sluitende staalovens, armlastige assemblagefabrieken en bonuszieke banken. Plots is de aandacht voor mode, muziek en film weg. En dat is fout. Want het is net die creatieve industrie die de motor van het economisch herstel zal zijn. Even terug in de tijd voor een goed begrip. Sinds de Tweede Wereldoorlog hebben we drie grote economische stadia doorlopen. Eerste hebben we een factorgedreven economie op poten gezet met een sterke focus op basisarbeidskrachten en stabiliteit. Een paar decennia later maakten we de opstap naar een economie gestoeld op efficiëntie met steeds beter werkende processen en hoger opgeleide werkkrachten. Nu gaat de Grote Knop om, zoals Richard Florida zegt, en schakelen we over naar een economie gedreven door creativiteit, innovatie en ondernemerschap. De creatieve industrie, die beleving en vernieuwing vermarkt, is het hart van zo’n creatieve economie.

Bij ons ontbreken de cijfers, maar in het Verenigd Koninkrijk gaat men ervan uit dat de creatieve industrie dubbel zo snel groeit als de rest van de economie en tegen 2013 aan meer mensen werk zal bieden dan de financiële sector. De creatieve industrie, zo lezen de vooruitzichten, zal zich stukken sneller herpakken dan de rest van de economie.

Dan hebben wij geluk. Want we hebben in Vlaanderen een zee van talent in huis. Als het op grafische vormgeving, architectuur en mode aankomt, hoeven we niet te blozen naast collega’s uit Amsterdam, Parijs en Milaan. Op het vlak van film en televisie kennen we steeds meer internationaal succes. Zo zal Loft bijvoorbeeld te zien zijn in Duitsland en Japan, en is De smaak van De Keyser in Biarritz in de prijzen gevallen. Andere creatieve sectoren zoals softwareontwikkeling, boeken, theater, gaming, kranten, magazines en fotografie verbergen onontgonnen parels van eigen bodem.

In Vlaanderen genereert de creatieve industrie meer dan 11miljard omzet en 4 miljard toegevoegde waarde, becijferde Flanders DC. Meer dan 50.000 mensen werken in de creatieve industrie, meer dan in pakweg de textielindustrie. Het aantal banen in deze sectoren groeide recentelijk dubbel zo snel in vergelijking met de rest van de economie. Reden genoeg dus om de creatieve industrie eindelijk als volwaardig te erkennen, iets waar het vandaag aan ontbreekt.

Neem de gaming-industrie. Er worden nu meer videospelletjes verkocht dan muziekdownloads, cd’s en dvd’s samen. Toch hebben wij in het land van Kuifje en de Smurfen geen videospelletjesindustrie om van te spreken. Hoe komt dat? Eerst en vooral moet een groot deel van de creatieve industrie nog bevrijd worden van een pak culturele subsidies die het motto ‘winst is vies’ hanteren. En ten tweede moeten de economische maatregelen van de overheid op de leest van de, vaak zeer kleine, bedrijfjes uit de creatieve industrie worden gestoeld.

Goed studiewerk moet ertoe leiden dat we onze toekomstige groeisectoren bijstaan en voorzien van de nodige informatie, training en coaching om te internationaliseren en innoveren. En dat we investeren in infrastructuur. Dat is belangrijk volgens een recente studie die De geografie van Buzz heet. Ze heeft de creatieve industrie in New York en LA in kaart gebracht tot op straatniveau aan de hand van 300.000 foto’s van feestjes die ze op het internet vonden. De plekken waar de innovaties van de creatieve industrie geboren worden, doen ertoe en waren gelinkt aan fysieke infrastructuur. Ook daar moeten we geld voor vrijmaken. Als de overheid 300 miljoen euro veil heeft om waarborgen te bieden voor één autofabriek, moet ze ook durven te investeren in een van de snelste economische groeiers voor de toekomst.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC, de Vlaamse organisatie voor ondernemingscreativiteit. Hij schrijft deze column op persoonlijke titel.

Gerelateerde artikels

Yes, we too can change

Lorin Parys — Thu, 22 Jan 2009 14:45:12 +0000

Ons land kampt met een werkloosheid die groeit als kool en een hopeloosheid die wortel schiet bij bevreesde bankbedienden en angstige arbeiders in autofabrieken. De belastingontvangsten vallen tegen. Het consumentenvertrouwen daalt. En onze staatssecretaris van Begroting schrikt zich een hoedje bij de economische vooruitzichten voor ons land. We spreken niet langer over groeiprognoses, ‘krimpprognose‘ is de nieuwe term.

Je zou dus denken dat de roep om verandering in ons land vanop alle kerktorens zou weerklinken. Er was, zo luidde de theorie, een behoorlijke economische schok voor nodig om iedereen te overtuigen dat het anders moest. Change, quoi. Het heette toen dat er geen sense of urgency was om voluit te gaan voor vernieuwing. Die verandering zou er pas komen wanneer we met zijn allen zouden voelen dat als we blijven doen wat we altijd gedaan hebben, we zullen blijven zitten met wat we altijd gehad hebben: een oude politieke cultuur, te weinig ondernemerschap, een gebrek aan ambitie, een verlammende angst om risico te nemen en een cultuur die de middelmaat verheerlijkt.

Een beetje positivo begon dus te geloven dat de sterren hadden samengespannen om change in België mogelijk te maken. We beginnen de crisis immers allemaal echt te voelen. Buren, vrienden, familie voelen dat het slecht gaat, we stellen aankopen uit, maken ons zorgen over mensen die we kennen die hun baan verliezen en we beginnen na te denken over hoe onze kinderen het ooit nog zo goed krijgen als wijzelf. In de Verenigde Staten is net de zoon van een zwarte die niet bediend werd in een blank restaurant, president geworden. Een man die hoop symboliseert, verandering incarneert en de hele wereld intrigeert. Met slogans als Change We Can Believe In en Yes We Can begeesterde hij mensen van Amerika tot Angola, van Andorra tot Australië.

Maar wat blijkt? We zijn nog nooit zo politiek verdeeld geweest als vandaag. In België gaan we ten onder aan eindeloos gepalaver. In Vlaanderen gaan de politieke partijen ten onder aan niet voor het oog waarneembare ideologische schakeringen. We komen als burgers niet meer samen achter een paar grote ideeën, maar we sloven ons uit in het zoeken van de zeven verschillen. Volgens een recente opiniepeiling rondt geen enkele Vlaamse partij de kaap van 20procent van de stemmen. Veel verandering hoeft er dus alvast niet verwacht te worden, want geen enkele partij heeft de aanhang om een stevig programma te realiseren.

Op het vlak van ondernemerschap is er wel verandering, maar in de slechte zin. De nieuwste cijfers van de Global Entrepreneurship Monitor zijn sinds gisteren bekend. We ondernemen niet meer, maar minder. Een van de redenen is dat we niet minder, maar meer schrik voor verandering hebben gekregen. Waar bij andere volkeren een crisis een kantelmoment lijkt te zijn om een nieuwe weg in te slaan, kruipen wij dieper onder de dekens. Enkel in Japan zijn ze conservatiever wat het opstarten van een nieuwe onderneming betreft. En uit de cijfers van Vlaanderen in Actie (ViA) blijkt dat we wel denken dat we tot de top behoren, maar daar in de realiteit ver van verwijderd zijn.

Waarom is het zo moeilijk voor ons Vlamingen om het glas halfvol te zien en te beseffen dat verandering ook verbetering kan betekenen? Als we dan toch door de donkere tunnel moeten die de crisis is, laten we dan zorgen dat we uitkomen op een betere plek dan waar we vertrokken zijn. Om het met de woorden van een jonge president te zeggen: vanaf vandaag moeten we ons herpakken, het stof van ons afschudden en opnieuw beginnen aan de opbouw van een nieuw land. Elke Belg moet erkennen dat hijzelf plichten heeft tegenover zichzelf, onze natie en de wereld. Dat is de prijs en de belofte van burgerschap.

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC, de Vlaamse organisatie voor ondernemingscreativiteit. Hij schrijft deze column op persoonlijke titel voor De Standaard, zie www.standaard.biz/paradoxvanparys