In november hoop ik een doctoraat in te dienen over authenticiteit in het onderwijs, een mens kan dromen. Dit klinkt erg door in het boek dat ik hier wil tippen, namelijk ‘The Authenticity Hoax’ van Andrew Potter, met de misschien nog meer opvallende ondertitel, ‘how we got lost finding ourselves’.

Op het eerste zicht een rare keuze misschien, omdat ik net heel erg in het belang van authenticiteit geloof, maar net daarom wil ik iedereen het boek ten stelligste aanraden.

Ik ben zowat per definitie kritischer op de dingen waarin ik geloof. Ik wil mijn eigen overtuigingen kritischer benaderen dan een tegenstander. Ik moet bekennen dat ik daarom alleen op basis van de titel en ondertitel het boek meteen bestelde.

Uiteraard is het vooral omwille van de inhoud dat ik het boek wil aanbevelen. Potter legt van het eerste voorbeeld in de inleiding (je zal nooit meer het zelfde denken over die droomwereldreis) tot aan de conclusie zeer duidelijk bloot hoe onze aandacht voor zelfontwikkeling en authenticiteit exponentieel groeide.

Daarbij raakt hij verschillende van de kernproblemen rond authenticiteit aan. Wat is er echt aan een kunstwerk? De vraag drong zich pas op toen er technologie kwam, fotografie, waarmee het makkelijk bleek te kopiëren.

Potter staat uitgebreid stil bij Jean-Jacques Rousseau, de man die ik zelf ook zie als een van de grootste initiators van het hedendaagse belang van authenticiteit. Hij besteedt misschien wat veel aandacht voor de kleurrijke achtergrond van de schrijver van ‘Emile’, maar doet dit vooral om een van de grote paradoxen aan te raken waar we ook op botsen als we het over creativiteit of onderwijs hebben.

Rousseau beschrijft dat de natuurlijke ontwikkeling van het kind belemmerd wordt door onze cultuur. Potter merkt daarbij op dat ook bij Rousseau er net heel veel sturing onderhuids aanwezig is in het verhaal over Emile. De mentor die de jongen begeleidt, is in feite dominant aanwezig in het bepalen van de stappen die Emile zal zetten.

Alleen al voor deze paradox zou ik je het boek willen aanraden, maar er is nog een ander belangrijke vraag die Potter meegeeft: kan iets of iemand wel fake zijn? Een vals schilderij is nog steeds echt in het ‘vals schilderij’ zijn? En jij ben je dan ook niet altijd ergens wel jezelf, zelfs al doe je dingen die je liever niet bij jou vindt horen?

Misschien is het dus eens relevant om bij authenticiteit zelf stil te staan terwijl je naar een wellicht authentiek lijkende vakantiebestemming reist.

Tweet

2