Net terug uit vakantie. Twee weken er helemaal tussenuit. Zon, zee, zand. Cultuur en avontuur. Hoofd leeg en agenda vol. Met fietsen, zwemmen en niets doen. Gelukkig geen rodelbaan voor ons dit jaar. De enige charcuterie die ik gespot heb, lag op mijn bord. Dépayser, zoals ze dat in la douce France noemen. En daar hoort ook veertien dagen unplugged leven bij. Geen mails, Facebook, telefoon, tekstberichten en Twitter. In zo’n periode van netwerkontbering besef je pas echt wat een crackberry je bent geworden. En hoeveel frisse ideeën je dan kan genereren.

Op nuchtere maag

Ik beken. ‘s Ochtends op weg naar de ontbijttafel moet ik langs mijn bureau. Daar houdt mijn laptop me gewoonlijk van een glas appelsiensap. Vóór het ontbijt voel ik de drang om snel even mails te lezen, transatlantische Facebook-updates te bestuderen en een blik te werpen op de digitale actualiteit. En dankzij Twitter kan ik op een geïnspireerd moment nog voor het krieken van de dag mijn prille gedachten met de wereld delen.

24/7

Maar als ik eerlijk ben, reikt de pathologie verder en is mijn netwerk gedrag 24/7. Mijn telefoon gaat nooit echt uit. Hij draait dubbele shifts als wekker en ochtendlijke berichtenchecker. Nog voor ik mijn benen uit bed zwier leg ik in één – uiteraard sierlijke – beweging mijn alarm het zwijgen op, bekijk ik mijn tekstberichten en luister ik naar het radionieuws. Soms, heel soms, val ik zelfs in slaap met mijn laptop in bed.

Zelfhulpgroep

Heb ik een probleem? Ben ik verslaafd? Bestaat hier een zelfhulpgroep voor? En is die dan virtueel? In ieder geval ben ik niet alleen. Om 7 uur ‘s ochtends ontwaakt de wereld en wordt het meteen dringen op de internetsnelweg, zeggen mensen die het kunnen weten. Terwijl we vroeger uitkeken naar de post, hongeren we nu naar onze volgende elektronische bliep.

De stekker eruit

Maar worden we daar nu ook productiever en creatiever van? Want het is niet bepaald een kunst om een hele dag mails te beantwoorden en toch absoluut niets te verwezenlijken. Terwijl het internet je de instrumenten in handen geeft om sneller te produceren, verlamt de barrage aan berichten en updates je werkritme.

De oplossing? Tijd opzij zetten om alles uit de stekker te trekken, leidt tot een beter geconnecteerd brein. Dat is de stelling die John Lane verdedigt in zijn boek The Spirit of Silence: Making Space for Creativity. Denk maar aan hoe effectief een brainstorm is wanneer je die buiten de kantoren houdt. Je wordt minder gestoord, kan je beter concentreren. Het wordt steeds minder stil in ons hoofd, nochtans is dat essentieel om goed te kunnen functioneren.

Tegenbeweging

Een aantal onder ons heeft dat niet alleen al begrepen, maar heeft ook al een heuse tegenbeweging ingezet. Een van mijn vrienden op Facebook nam recent afscheid van het medium met de boodschap ‘Goodbye, it was a wholly underwhelming experience’. Een bekend nieuwsgezicht van bij ons vierde drie weken geleden zijn verjaardag. Het feestje was Twitter- en blogvrij. De foto’s die in mijn mailbox belandden, kwamen vergezeld van een waarschuwing: posten op Flickr of Facebook gebeurt op straffe van eeuwige verbanning uit de vriendenkring. En we dumpen massaal – en onceremonieel – Facebook-vrienden om ons terug te plooien op wie we echt kennen. Een keten van fastfoodrestaurants helpt een handje en looft zelfs gratis burgers uit voor elke tien gedumpte vrienden, zij het dat die de melding krijgen opgeofferd te zijn voor een hamburger.

Sommige ouders geven hun kinderen een portie van één uur per dag om te internetten, te chatten, te x-boxen of te sms’en. Wedden dat we meer gedaan zouden krijgen en inventievere oplossingen zouden bedenken als we die regel ook op het werk zouden toepassen?

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC. Hij schrijft deze column in eigen naam voor De Standaard.

Tweet

3