Elk jaar opnieuw ‘verzamelen’ wij 16 unieke, inspirerende, betoverende sprekers uit de hele wereld voor ons PINC-congres. Aan de ene kant is dat makkelijk, want wij zoeken niet in een bepaald gebied, ze mogen uit elke willekeurige discipline afkomstig zijn, mits zij gepassioneerd over hun onderwerp kunnen spreken. Aan de andere kant is die onbegrensde zoekopdracht juist het probleem, want de mogelijkheden zijn onbeperkt. Dus hoe te handelen?

Punt een is de keuze, het kan niet anders, persoonlijk en dus subjectief. Punt twee mogen het geen sprekers zijn die al teveel in de media zijn verschenen. Punt drie moeten zij bereid zijn een – soms verre – reis te maken om in maximaal 20 minuten hun verhaal te doen. En punt vier: de zestien sprekers moeten samen een boeket vormen; we zoeken geen samenhang, maar het totaal moet wel harmonieus zijn. Voorwaar een mooi taak dus!

Een voorbeeld: een paar jaar geleden reed ik met mijn vrouw Nelleke door de staat New Mexico in Amerika. Een aantal jaren daarvoor had zij een kookcursus gevolgd in Albuquerque (haar kook/reisboek “De verenigde Smaken van Amerika” verhaalt o.a. ook daarover) en zij wilde graag een keer terug voor een kort bezoek. Daarna reden wij de Highway nr 25 naar het zuiden. Dat gebied is desert, geen Sahara zoals wij die kennen, maar woestenij en daarin letterlijk helemaal niets. De Amerikanen hebben daar in de veertiger jaren hun atoomproeven gedaan, voordat het in voorjaar ’45 werkelijkheid werd. Goed, er komt een moment om toch naar een hotel te gaan kijken, en… die zijn daar dus niet. Links in de verte wel bergen, en wij dachten (terecht zoals bleek), dat daar wel een dorp te vinden moest zijn.

Na nog een paar uur rijden kwamen wij in Ruidoso (spreek uit – vraag niet waarom – Riudoso). En daar hoog, hoog in de bergen, vonden wij ‘bij toeval’ misschien wel het mooiste theater van het zuiden van Amerika. “Rij maar 9 mijl naar het Noorden en dan 4 naar het Westen, je zult geen mens meer tegenkomen, maar wel het Spencer Theatre”. En dat was zo. Net op tijd voor een super rondleiding door het theater, horen we, dat het theater genoemd is naar Mrs. Spencer, die 25 miljoen (!) dollar ter beschikking had gesteld om ervoor te zorgen, dat ook de mensen in deze rural omgeving van toptheater en dans zouden kunnen genieten. O ja, ze betaalt ook nog 3 miljoen dollar per jaar om de exploitatie op gang te houden.

Wij natuurlijk vragen wie dit juweel had ontworpen. Het bleek Antoine Predock, architect in Albuquerque, te zijn. Wij hebben er vijf maanden over gedaan (14 mails en 7 telefoongesprekken) om hem te overtuigen naar Zeist in Holland te komen, om zijn verhaal bij ons op PINC te komen vertellen.

Uren en uren door de nowhere trekken en dan opeens een pareltje vinden, dat is kicken. Picasso zei het al: “ Ik zoek niet, ik vind”, en dat geldt ook voor ons (zonder ons met deze grote kunstenaar te willen vergelijken).
Gelukkig vinden wij ook Parels met een Grote P dichter bij huis, in Lochem in de Achterhoek van Nederland, bijvoorbeeld. Daarover een andere keer.