Ik wilde mijn column deze week wijden aan het prangende vraagstuk of vrouwen minder of meer ondernemend en creatief zijn dan mannen. Maar toen viel de regering, reed Yves voor de vijfde keer naar de koning, achterna gezeten door de kamervoorzitter. En legde Linda De Win live het surrealisme dat over ons land nederdaalt pijnlijk bloot. God weet hoe lang we nu al zeuren over drie letters. Dat ben ik, samen met u, grondig beu. Kan er dan niemand een creatieve oplossing verzinnen? Uit een studie die Flanders DC net gepubliceerd heeft, blijkt dat vrouwelijke ondernemers meer belang hechten aan creativiteit. Wat als er woensdagavond meer vrouwen hadden aangeschoven om BHV op te lossen?

Gebrek aan zelfvertrouwen

Uit diezelfde studie blijkt ook dat het aantal vrouwelijke ondernemers gestegen is sinds 2003. Maar het gaat om zeer beperkte absolute aantallen, in lijn met onze algemene en bedroevend lage ondernemerschapsgraad. Tot daar het goede nieuws. Waar ik van schrok, was dat vrouwen een pak meer belang aan zekerheid, een vast inkomen en vaste uren hechten. Daarom kiezen ze vaak een betrekking boven een baan die ze zelf creëren. En het wordt nog erger. Als je kijkt naar de vrouwelijke studenten hoger onderwijs, de groep met het grootste potentieel, dan blijkt daar dat de ambitie om een eigen zaak op poten te zetten, aanzienlijk lager ligt dan bij hun mannelijke tegenhangers.

Sioen en De Craene

Niet erg fraai dus. Klopt dat nu echt, dat vrouwen geen ondernemer willen worden omdat ze vaste uren nastreven? Ik ging te rade bij twee straffe ondernemende vrouwen uit de raad van bestuur van Flanders DC. Isabel De Craene is de oprichtster en bezielster van ArtCézar, een frisse kunstgalerij in Wakkerzeel. Danielle Sioen is bestuurder bij het gelijknamige textielbedrijf en ontwerpt juwelen in haar eigen atelier. Wat blijkt? De twee dames geven de vrouwen die kiezen voor een baan met vaste uren omdat ze zo denken hun gezinsleven gemakkelijker te kunnen organiseren, overschot van ongelijk. ‘Het is net omgekeerd’, zegt De Craene, ‘sinds ik zelf onderneem, kan ik ook zelf mijn agenda bepalen. Kinderen van school oppikken, een boodschap doen of vrijwilligerswerk plan ik nu gewoon in. Ik werk later wel door. Dat soort flexibiliteit lag niet zo gemakkelijk toen ik bediende was’, zegt ze.

Luxe om te falen

‘Het klopt wel dat vrouwen soms het nodige zelfvertrouwen ontberen om met een zaak te beginnen. We hebben het er met vriendinnen vaak over, maar eigenlijk stimuleren we elkaar te weinig’, voegt ze eraan toe.

Risicospreiding

Voor Danielle Sioen is starten geen zaak van zelfvertrouwen, wel van de luxe om te kunnen falen. ‘Die hebben veel vrouwen niet en dat houdt hen tegen. Als je enige broodwinner bent, dan ga je wel twee keer nadenken voor je het risico neemt’, zegt ze. En het blijft opboksen tegen de clichés. Danielle Sioen: ‘Mannen beschouwen wat vrouwen doen, zeker in de creatieve sector, als “bezigheidstherapie,. Terwijl een man die ontwerpt of een kunstgalerij runt en evenveel geld verdient “een onderneming leidt,. Bizar.’ Sioen wijst nog op een andere reden waarom vrouwen minder ondernemen. ‘Hoeveel stellen ken jij van wie de man een baan heeft en de vrouw zelfstandige is? Mannen eisen nog altijd het meeste aanzien op en organiseren een vorm van risicospreiding. Het resultaat is dat de vrouwen al snel werknemer worden, terwijl een deel van hen best werkgever zou willen zijn. Dat is ook een realiteit’, besluit Sioen, ‘waar vrouwen zelf iets aan kunnen doen.’

En ik blijf me afvragen of we even diep in de puree hadden gezeten met een vrouwelijke premier en Alexandra, Joëlle, Marianne, Yvettte, Jean-Lucille, Jean-Michèle, Eliette en Didette rond de tafel?

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC. Hij schrijft deze column in eigen naam voor De Standaard.

Tweet

0