Domme vraag natuurlijk: soms een plaatje en soms een tekst. Maar bijna iedereen denkt, dat een plaatje het altijd wint.

Wie kent niet de zin: “Eén beeld zegt meer dan duizend woorden”. Hij werd voor het eerst geschreven door Frederick R. Barnard, de marketing baas van Street Railways Advertising, in het vakblad Printers’ Ink van 8 december 1921. Frederick zegt eerlijk, dat hij deze wijsheid niet zelf bedacht heeft, maar vond bij een Japanse filosoof. Maar helemaal eerlijk is hij ook niet: enkele jaren later maakt Frederick van de duizend woorden tienduizend woorden en de Japanse filosoof is plotseling een Chinees geworden.

Een goed voorbeeld zijn Infographics. Nigel Holmes, één van de meest begaafde mensen op dat terrein, kwam al twee keer naar onze jaarlijke PINC Conference. Tegen de regels in, overigens, want sprekers mogen eigenlijk maar één keer bij ons spreken. Nigel is Brits van huis uit, maar woont al jaren in Amerika, in Boston, aan de westkust. Hij werkt voor Time, Sports Illustrated, de Economist, om maar wat te noemen. In één enkele illustratie kan hij communiceren wat met veel omhaal van woorden maar moeilijk is.

Waarom deze lange inleiding? Ik moest, nee mocht, vorige week een praatje houden voor een aantal communicatiespecialisten over de achtergrond van PINC en de verhouding kapitaal/consument. Ik wilde eerst met wat leuke plaatjes komen, maar op het laatste moment besloot ik om maar één tekening te vertonen van iets dat me al een tijdje bezighoud. Op één blocnotevel had ik voor mezelf een duidelijke schets gemaakt. En laat dié nu net grote indruk maken.

Ik wilde vertellen hoe ik zie dat de botsingen tussen overheid/burger, fabrikant/consument, leraar/leerling, grote organisatie/kleine man – steeds meer lijkend op complete oorlogen – tot een GESPREK kunnen worden teruggebracht. Een gesprek waarbij beide partijen niet alleen horen, maar ook luisteren, niet alleen kijken, maar ook zien, niet alleen praten, maar ook iets zeggen.

Linksboven zit de fabrikant of dienstverlener die eeuwenlang eigenzinnig vertelde, dat je zijn product moest kopen en anders kon barsten. Veel frustraties, veel misverstanden, veel irritaties. Met de nieuwe media schoot de boel door naar rechtsonder waar de consument de macht overnam. In die zin, dat de consument via beoordelingen op het net (bookings.com), via columns in de pers (Youp met T-Mobile) en via sociale media aan het Kapitaal ging vertellen hoe het moest. Ook niet goed natuurlijk. Nu kruipen we langzaam weer omhoog. Het eerste stuk is geen probleem, daar komen de marketeers in aktie met slimme aanbiedingen, met mooie corporate communicatieverhalen, enz.

Waar en wanneer wordt het interessant? Wanneer wij met zijn allen punt B weten te bereiken. Daar, op het kruispunt, waar de curve niet weer opnieuw omhoog moet en mag schieten, daar gaat het gebeuren. Dat is mijn plekkie. Daar, op punt B gaat een nieuw tijdperk beginnen.

Nou, dat was dus een heel simpel verhaaltje, met een heel simpel tekeningetje, en toch kreeg ik de volgende dag van zeker 5 kanten de vraag of ik mijn tekening wilde mailen.

Cabaretier Wim Kan vond ooit, dat er aan de uiterst bescheiden aankleding op het toneel iets moest gebeuren. Maar hij wist niet wat. Hij vroeg aan zijn vriend, toneelspeler Paul Steenbergen, wat hij moest doen. Antwoord: “Leg het voor aan Harry Wich, de briljante stilist van toneelgroep Haagse Comedie”. Kan kende hem niet en schreef dus maar een briefje: “Geachte Heer Wich, ik heb voor mijn nieuwe programma op het toneel niets nodig. Zou u dat voor mij willen ontwerpen? Hoogachtend, Wim Kan”.

Kijk, dat bedoel ik, met weinig veel bereiken.

Tweet

2